Jasper op reis - Life 'n Travel

InspiredByCoffee.com

2008-03-15T12:28:00.002+01:00

After more than two years, I say goodbye to Blogger and move this blog to a new location: www.inspiredbycoffee.com.

If you want to stay informed: change your links, customs, whatever and from now on take a look at my new little spot on the internet.

Thanks!

I, Reporter

2008-03-12T22:49:00.002+01:00

For those who just can't get enough (and who understand Dutch), I've recently written two articles for the Dutch blog Zinfo. Zinfo publishes positive and useful news as a counterweight for the negativism in mainstream media.

The first article is about women's rights and equity in Spain, with a focus on last Sunday's elections. The second one about the fourth anniversary of the 11M train bombings yesterday and the consequences this had on daily life in Madrid.

I'll be writing more for Zinfo in the future, so keep an eye out for sunny articles from their Madrilenian reporter!

Eurovisión España

2008-03-09T22:36:00.001+01:00

Below, the Spanish entry for this year's Eurovision. Or, as Dani says: if you decide to lose, at least make fun.

Madrid, 7. de marzo 2008

2008-03-09T20:20:00.002+01:00

Just to get this straight: Madrid is by far the best city I ever lived in and - moreover - the Madrilenians are as a group the nicest people I've ever met. Wow! Yesterday they really stole my heart and this morning, with a hang-over in metro Circular, they ran away with it.

Madrilenians are so incredibly positive, enthusiastic and friendly that it's hard not to like them. Yesterday we went for supper (cena) to a rather regular bar. Upon seeing the menu they concluded that tenia pinta de ser muy rico - it looked like the food was delicious. That was the menu. When the food came it was compliments all over. The food was good - truly - and at eleven thirty maybe even delicious but their enthusiasm about it made it so much better still.

Then I showed them on a metro map where I live. This is a regular metro map we're talking about; London style. It looks nice with all the different colours (there are 16 different lines) but it's a regular map. Once again their honest enthusiasm was without limits. For at least ten minutes we talked about how nice Madrid looks if its endless network of streets is reduced to coloured lines. And we looked for the biggest distortion in the city's lay-out caused by the desire to put all stations at equal distance. Alright, I love the metro, but their enthusiasm has made going by metro so much better still.

After supper we went to have some copas. This is a Thursday night we're talking about, around twelve thirty, and these are responsible people we're talking about. Job, apartment, late twenties early thirties. Professionals. So you expect a lounge bar or a fashionable café. You don't expect to enter a crowded Irish pub with loud Spanish music and enthusiastic dancing to Snap. And you don't expect four drinks (they're heavy here). But they love dancing and they love their copas and so around three you flag down a cab and we're jumping and screaming and looking like shit because all of us woke up more than twenty hours ago and worked at least ten hours that day. And they are great people but their enthusiasm about the night, about life, made them look like the most beautiful people on earth.

These are Madrilenians and they always smile. This is Madrid and in Madrid the sun always shines. And Madrid is the best city I ever lived in. And the Madrilenians with their positivity and enthusiasm and friendliness make the city so much nicer still. Just for the record: I wouldn't be surprised if I were to marry a Madrilenian girl and end up in a nice apartment in Salamanca and drink too much copas a little too often and be happy. Just so you know.

Piropos on a Tuesday morning

2008-03-04T11:57:00.001+01:00

Un piropo is a small thing a man says or does to make a woman smile or blush. It’s an important element of the Spanish culture. The Spanish Academy Award winner Javier Bardem is said to be the king of piropos. This was when he still played in B-porn movies. The average Spaniard, however, knows his tricks as well and it’s fun to be witness of some quality piropos, especially on a Tuesday morning.

In metro 2 (the red line), at Banco de España a young blond girl and an old grey man get in. Accidentally they end up on other sides of the train. The old man smiles to the young girl and the young girl smiles back. Then the old man gets a little paper from one of his pockets, probably a receipt of some kind. He starts folding. The young girl watches what the man is doing. By the time the metro stops in Sevilla the old man had finished his origami and he hands the young girl a little white bird. When the girl says “gracias” he takes his hat off for her. Beautiful.

In bus 34, just an hour or so later, three girls get in. Brazilians, probably, considering their shapes and strange language that sounds so much more tropical than the dirty Spanish. The next stop a well-dressed man (suit, tie, cellphone glued to his ear) gets in. He finishes his call and sits down in the fourseater with the girls. It is important to understand the bus is almost empty. “I think business can wait for three beauties like you.” He says. Ten minutes later the four of them get out, the business man gently patting the behinds of one of the Brazilians, without protest. Nice.

When I get out I end up walking next to a Latina girl about my age. “Hola.” I say. “Hola.” She says. And I think that it would have been so nice if I had known what to do and say and to have some skills in piropos as well. “Como estas?” I ask. She giggles. Just another hundred metres to my house and I’m already out of lines. She turns right, I cross the street. “Ciao.” She says, and “Hasta luego.” And I say “ciao” and write this little post in my head. Whatever.

Pink Saturday

2008-03-02T18:05:00.000+01:00

Because of an upcoming fever my last two or three weeks have been rather quiet. Boring? Well, in a way. Work, eating, sleeping and back to work again. Yesterday was my first day of renewed health and this seemed reason enough to have a little celebration. In the end the day became pretty gay.

It all started with the desire and need to buy some new clothes. With summer kicking in temperatures get too comfortable to be dressed up in shirts and jerseys every day and moreover there’s the need to look nice for Madrid’s female population. Before summer comes spring, and stuff. And there’s money burning on my bank account. So I met up with Sarah in Fuencarrel, the city’s best shopping street in the heart of the gay neighbourhood Chueca.

After some hours we both had succeeded and were both hungry, so with our bags we headed to eat crepes near Plaza España. Shopping and crepes just seems right. On our way we passed a cinema and decided to go and see Sweeney Todd. Johnny Depp and shopping and crepes just seemed right. So with our stomach full and our shopping bags and StarBucks take-aways we sat down to try to sing along with this bloody costume musical.

After the movie I went home and just as I stepped in my housemate was about to step out down to Chueca again and I stopped him to put on my new clothes and join him. Chueca at night is even more gay and at least twice the fun. All looking sharp in my new clothes and with my newfound health I was pleasantly surprised by the number of good-looking girls in the bar we visited, only to be unpleasantly disappointed to find out they were all lesbians.

When the bar closed we headed down to Cool, the coolest gay club in town. I’ve seen my share of gay clubs in my life and usually they’re innocent fun, but Cool pretty soon lived up to what uninformed people expect from gay clubs. Men naked apart from leather bananas and gogo-dancers (girls) completely ignored even though their similar lack of clothes. When Britney Spears opened her throat the place turned upside-down like she was Madonna.

Around five the day had been gay enough for me and as the gogo-girls started to bore me and there wasn’t much more to pay attention to and the sweaty chests of muscled men started to annoy me and the gin tonics started to taste the way they look in black light, we went out. To save the day the girl who handed me my jacket wanted to take a photo of me and I decided to only dream about very masculine things. So far for this year’s pink Saturday. Back to normality in one day (and let’s hope my new clothes do the trick they’re bought for).

Some words on organisations

2008-03-01T13:05:00.001+01:00

In my new job I see a lot of different organisations and I have seen even more and – although I never studied anything like it – I begin to see patterns that divide them and the people working for them. Like, for example, right now. Of my “empresas” both Cigna and Societe Generale are very much alike. The people working there are young, entrepreneurial, enthusiastic and a little crazy. Their offices are in the heart of something (as in: near a StarBucks and a VIPS restaurant) and look beautiful. People say “hello” (everybody). And – maybe superficial but true nevertheless – the people who work for them are beautiful, or rather: attractive. I wouldn’t mind working for them.

Then there are BNP and Erikson. They’re different. Their offices are different (these grey out-of-the-city things), their employees are different and the overall atmosphere is different. Whereas with SG and Cigna I get the feeling that people work there because they like it and that they like their work and the life that comes with it, BNP and Erikson give the opposite impression. People come there to earn money and they like their work as much as the life they live because of it, it seems. Superficial again, but it is also true that the people there are less beautiful. And they don’t say “hello” (apart from the support staff who are always happy). I would go crazy if I had to work there.

Finally there’s Global Consulting Partners where it’s a pleasure to be as well. But that’s different. Or no: that’s exactly the point I try to make. The few people who work there are self-made people and they made it very well (if one private jet is in maintenance they just share another). They are too old to call the attention as beautiful, but they are and every one of them says “hello”. They like what they do obviously very much. I could never work for them, but it would be a great experience and it makes me happy to go there as a teacher.

It’s like, there’s a lot written about organisational culture and gurus (always self-appointed as that’s the only way to become a guru) say the smartest things about it, but to me it really boils down to these simple observations. An organisation is filled with people who say “hello” to strangers or people who don’t. Then you can probably tie a million relations to saying “hello” to strangers, if you please. I won’t. I just observe this and it proves my worldview. But I’m a teacher and not a business consultant, so I say “hello” to everybody and what that says about me is also up to you.

English teacher

2008-02-06T16:47:00.000+01:00

One of my students is hot. Black suits the Spanish women with their black hair and black eyes. She is hot. Impressive legs and a slim figure fitted in a decent skirt and top. She is hot. Advanced level in English and of course fluent in Spanish. Language exists to communicate and although it doesn't tell everything, it's the best we have.

Since last week I am an English teacher. I love to be a teacher because I can teach something that is at the base of almost everything. The same way I love to learn languages because for me they are at the base of experiences. Like Spanish. Yesterday - during class - I noticed a certain comfort to switch to Spanish. For the very first time I felt happy to talk in my third language. I also noticed difficulties with a smooth change to my native tongue: Dutch. It seems I've crossed some line, finally, after enough international friends with whom I share Spanish rather than English.

At first I thought being an English teacher had as only disadvantage that my Spanish wouldn't rocket. This seems to have been a wrong thought. The mere act of working with language as opposed to speaking in a language triggers my overall understanding of language as a concept. To become a teacher was a good decision.

Finally I've found a way to do what I like most (to talk with others) and what I find extremely interesting (language) and translate this in a way to sustain myself (money) and enrich myself daily (meet a lot of people and travel around). So I find myself now in the sun in one of the richest suburbs of Madrid just before I will earn quite some money and I look at one of my hot students who drinks a StarBucks coffee and smokes a cigarette. This class will be fun and, you know, I might do this for a long time.

Dostoyevsky

2008-02-01T21:20:00.000+01:00

I’ve finally put myself to reading Dostoyevsky’s Crime and Punishment (€ 3.33 – I love FNAC) which doesn’t look that impressive in a cheap paperback edition. And like with millions before me he clouds my day. I can see where this weekend is going: One unanswered call and many hours on a cold concrete bench at Plaza Mayor; in the shade so the pages don’t blind my eyes. Already he made me do an entire round on line 6 (Circular).

And I know that this post, in a slightly altered form, will end up in my upcoming (fictional!) novel because it’s just too beautiful. Twenty-something and the ambition to become a writer people actually read but I haven’t read most of the world’s greatest literature myself. The good thing about being in Spain is that the average bookshop only has the world’s greatest literature in English, so I’m more or less forced to decently educate myself.

Fifteen thousand words in this “weighty tome” (thanks Hank) I’m staggering on I feel like I’m getting somewhere. Dialogue and description harmonize and some scenes actually do work out the way I want them to. But then I pick up Dostoyevsky again and I feel small and insignificant. The desire to become a writer means to have the guts to face the handful of geniuses that fill FNAC’s English section. And they’re tough. Will I ever manage to take my place there, even if it's just for € 3.33?

About goodbye

2008-02-01T12:34:00.001+01:00

Goodbye never was my strong point. And Madrid for sure feels emptier without Valentina. And my life for sure feels emptier without Fiorella. And goodbye was never one of my virtues. Goodbye for me means for good just a little too often. See you never again and have a nice life. And I don't like it, goodbye, I never liked it. Seven years ago I wrote a compelling and childish essay against goodbye and it only became more a part of me. So I learned to say goodbye meaning it and leaving a good last impression. As goodbye is just as important as hi. But it still hurts.

'This is no Bridget Jones'

2008-01-18T19:43:00.000+01:00

“You look very relaxed.” Valentina says.
“Well, I guess I am rather relaxed.”
“That’s okay. It just surprises me you’re so relaxed.”
“Did you read my message on Facebook?” I ask, “That I’ve been fired?”
“Yes, that’s why I think it’s so strange you’re relaxed. I would have been angry and destroying the office.”
“I’ve been angry, the first fifteen minutes. Then sad for half an hour. But then I went outside and listened Kings of Convenience and now I am happy again.” And somehow I remember this summer when I saw Sonic Youth with my father and how content he was. He turned 52 this week and has climbed from where I am now to a respected and successful position without losing the things that make him my father. He still plays air guitar. And for the first time in months I didn’t fear growing old. But then, to think about my father when I’m dating some other father’s young and attractive daughter isn’t something I feel very comfortable with.

“You know what I fear about growing up?” I ask her in the bar of her future husband. “Or, fear… more what I think is funny? Soon I will have to start dating women instead of girls.”
“What’s the difference?”
“Well, women don’t buy the tricks that I master to make girls go crazy about me. That’s what I like about you: You’re in the transition of becoming a woman and I can practice on you so that in a couple of years the women don’t laugh at me.”
“Why? I mean: I don’t get it.”
“You’re not naïve. You don’t believe my every word. I have to work for you. I like that.” And we move on to a nice dinner.

Over her chocolate desert she makes me guess the use of a little piece of paper she picks up from a baby blue holder in her bag. I try to use my wit. “It’s either something really girlish or something really dirty that needs some camouflage, considering the holder.” I say. She nods as in: Go on. “What would I use it for? That’s a good method to guess… well you could put your used chewing gum inside.” She laughs.
“It’s something Isabelle and I use.” She says as a hint. “What do you thing about when you think about Isabelle?”
“Sex. If I think about Isabelle I think about sex. And Brazil. Brazil and sex.” She laughs even harder. I continue: “It’s grease free paper so it would make nice paper to carry coke around.” She looks suspicious. “You could write your phone number on it to give it to some guy you meet?” She laughs again. A guy at the table next to ours obviously is entertaining himself as I sniff the paper and put it in my mouth. I ask him: “So, do you have any idea what this is?”
“An oil control pad.”
And Valentina almost falls of her chair. The guy’s right. It’s an oil control pad. Three words I’ve never heard in such close proximity before. I think about my father again: Would he have known?

And I wonder where in my life things went wrong to end up in this kind of situations. And I wonder why so much happens at the same time. And if this were a movie nobody would believe it.

Anything can happen today

2008-01-12T15:26:00.000+01:00

Life has already started today, although it’s the earliest I’ve ever been outside on a Saturday in Madrid. It’s refreshingly cold and the sun shines at full force. An airplane draws a perfectly straight line in the sky that divides it exactly in two. The street smells like a good day in a far-away country and I feel like an amazing day ahead just outside a cheap backpacker’s hotel near the equator. Some people have the faint smell of Chinese food around them and I myself have the impression I smell like decay. That might be the rotting dirt on the sidewalks as well. Anything can happen today.

I return the book I borrowed to Edecio and we catch up. There are two young and pretty girls next to me. Edecio says: “Where did you get these beautiful eyes from?” And the girl says: “From my mother.” And I think he’s going to ask: “Is your mother available?” but he says: “Can she give these eyes to me as well?” And we laugh.
“Where are you little princesses from?”
“I’m from Ecuador and she’s Peruvian.”
“My friend here lived in Peru as well.” And that way I’m included in the little talk.
“Where did you live?”
“Lima, I don’t remember the neighbourhood. Something like Pueble…”
“Pueblo Libre. That should be it.” And we chat about Lima and life there. And when they leave I say: “I think you have beautiful eyes as well.” Not because I think I should try to shag the girl or because I even feel like meeting any girl at all but because it’s a beautiful day and she indeed has beautiful eyes. She blushes as far as Latinas can blush with their caramel-coloured skin and I leave some minutes after them.

Mikkel asked me over Facebook why I didn’t write about him on my blog and I think about that in the metro. I think if I would start to write about him it would become a book, which is in fact what I’m doing right now. He’ll get his share. But I remember some quotes. “If you find an honest and sane woman: Marry her.” It might be mine, I don’t remember. We were in a cab heading back after crazy-girl-encounter two-hundred-seventy-seven. I repeat the phrase when I talk with Angelos about how I just cannot get myself to approach the wonderful girls Madrilenian streets are decorated with. I fear they’re all crazy and probably they are.

Another quote of Mikkel I remember was the first night we went out in Peru and he had the decency to bring me a girl as well. I couldn’t find the most findable place and over the phone he said: “It isn’t exactly rocket science.” And then I used this phrase to a scientist a while ago and he replied: “Well, rocket science is not that difficult.” But for me it is.

The sun still shines when I leave the metro. It’s a beautiful day. Sarah calls me to catch a coffee or beer and her voice is sweet as camote but I cannot as it is Dani’s birthday. We chat a little and her Spanish has even improved and we know we will meet again soon and have easy fun and maybe she can help me to lose my complete disinterest in women. My head feels like I’ve been drugged with GHB which just might have happened yesterday. More people smell like Chinese food than this morning. There are no other airplanes in the sky. Anything can happen today.

Madrid, 8. de enero, 2008

2008-01-08T17:12:00.000+01:00

The Madrilenian airport today even smells like adventure. Terminal four – not one I have particularly good memories of – does a pretty good attempt to smell like Kuala Lumpur so many years ago. There’s less moisture, though. The girl at the metro information desk is impressed with my Spanish and I try to score her phone number on top of a receipt, just to keep my first conversation going.

In the metro I listen to Blink 182 for the first time in what feels like ages. At Nuevos Ministerios I change to more Spanish tunes and line 10 of my beloved metro system. I’m surrounded by short skirts and what I think Valentina means with “fuck me boots”. I feel like calling her and hugging her and sharing my happiness (I know you read this, pretty, and I like you for that).

There’s a chill in the air; the sun shines. A lonely violin player tries to earn some pocket change between two escalators. I find the office unattended and head down for two coffees. An older woman tries to get my attention and I return her a feeble smile: Not yet, I feel young again. I leave a small tip.

Madrid in 2008 will be a rocking crazy paradise, full of new people to meet and old ones to treasure. Some adventures (not too much, please) and the big smile I have on my face since the plane touched down just two hours ago. It’s good to be home again.

Norway in winter

2008-01-07T11:15:00.001+01:00

Norway in winter is amazingly beautiful. Even the cold is a more pure cold than the dirty cold you find elsewhere. White nothingness all around – they say white is all colours. White has all feelings. So much white says it all. Now I’m inside I feel my face turning red like it’s sunburned, from my long walk through drowsy Oslo.

I’ve seen the grey sea, spots of mist drifting above it like lost people in a railway station. Blond hair here can seem white, without the deadliness white hair implies normally. People manage to dress nicely and stay warm without ski-jackets and other insults to fashion so common to winter in Holland. Music in the streets and bars is the type that gives room to conversations or happy melancholic thoughts about times that were and will never be again.

This is the highest outing of human development and through its faults – prices, for instance – it’s what we should be heading for, all of us in our different ways. Nature is wild and people clean up when they make a mess. The streets are rather empty. Change is given back by machines. Coffee is served from thermos. Eyes have something so blue they’re icy cold. The language is beyond any tiny form of understanding.

Of the cold reticence we Northerners are known for I see nothing in the smiles of the Norwegians. They happily invited me to see the country in summer as well. Girls dress up to meet people. Everybody speaks English. There’s sun for about six hours every day. It’s not even really cold. Norway in winter is amazingly beautiful.

Which way? Norway!

2007-12-27T12:47:00.000+01:00

And I wonder why my backpack is so fucking full... Snow boots, a sleeping-bag, a bottle of champagne and some books. They take up quite some space but hell, this is going to be the first time in my life I will travel to a country that is actually colder than Holland, actually richer than Holland and actually not that different at all.

Just in time for the new year I will add yet another country to my list of countries visited this year: Norway. I've never been there, or - for that is - that far up North in our world. I hope I'm prepared, because - you know - this trip to me is almost more challenging than going to Tanzania, or Ecuador, or any of these other countries I've been the last years. I really don't know what to expect.

One thing I can promise: It'll be an inspiration; if not for the country than for my companion. I bet it'll give me plenty to write about here when I return, because with all the thick clothes there's no room for my laptop. We'll read each other again in January, therefore. Have fun!

Rich!

2007-12-23T15:40:00.000+01:00

Everything you do for others always comes back to you. One way or another you will be rewarded or punished for all your deeds. I believe in destiny; I believe in judgement; I believe in a fair world where everybody gets what (s)he deserves. I guess I have been a good boy, because I got rewarded today. I am rich!

I won 100 euros in the Loteria de Navidad in Spain! Together with my mother, so we're both rich! Whereas the last two years of my life have been typified by poverty, by pasta with red sauce the last week of every month, from now on I will be without financial doubts. There’re no limits no more to what I can do. I can buy a metro ticket for the B1 zone, so for one month I can really travel around Madrid; I can invite a special friend to have a romantic dinner and not worry about the bill; I can have my hair cut and buy new shoes to go to a concert and dance and sing along. I am rich I am rich I am rich!

If this is the new way for my life from now on, be prepared for much more stories in 2008. I might just travel a lot more, meet even more people who teach me wonderful lessons and get into other crazy situations. I am rich! First, however, I will need to retreat in the contemplations wealth brings along: who to spend this prosperity with? I guess I know, do you? We are rich!

Good Karma

2007-12-22T17:41:00.000+01:00

Sandra gave me this beautiful thank-you-present: a cheque book full of Karma cheques "to keep the world in balance". Basically, they're a nice way of saying "I appreciate you, or something you did" or the complete opposite. I've started handing them out and it's a hit. Sandra, thank you!

But then, they're only so many positive cards to hand out and so many (much more) people to thank for the nice influence they had on my life, even if I limit it to last year. Therefore I'd like to drop this little Good Karma note on my blog. If you're reading this you're probably among the people I really appreciate and if not I appreciate you for reading my blog nevertheless.

I wish you all lots of love and happiness and sex and drinks and friendship and hopefully some quality time with me to thank you for what you gave me, but then in person. You know the deal. Enjoy your Good Karma!

(This means, thanks, Erwin, Roos, Simone, Fiorella, Sandra, Eef, Carolien, Jeroen, Karla, Dani, Naomi, Heleen, Wietske, Sophie, Sanne, Olais, Osmand, Sarah, Valentina, Angelos, Edecio, Daniel, Nelie, Christina, Maria and all other friends & family that took the time to make me laugh, gave me hope, let me experience and so much more. I.O.U. big time!)

Reflection (2007)

2007-12-16T22:42:00.001+01:00

I love how everything always goes around in circles; how it’s the same old story every time. I guess I love the same old story. It has good times and bad moments; it has happiness in metros and nights with tears in my eyes; it has love and leaving and sex and lone days and empty bars and sunny days and yet another plane and coffee and I love all that. There’s music changing and fashion that comes and goes and every few weeks a new face that will become a friend for a while. The story never changes. It just goes around in circles.

Weekends work alike: They’re always more or less the same… Friday night a drink, Saturday a nice lunch and Sunday a stroll around town. There’re bars changing and seasons that come and go and every few weeks a new girl to date. The weekend, however, never really changes.

So I looked back at 2007. Just, you know, because the year is almost over.

This year ends where last year ended and the year before and about the years before that one I don’t really know anymore how they ended. I didn’t write down what happened that much back then. This year, I feel like I’m saying goodbye to an old friend. 2007 and I could get along pretty well. And sometimes we fought. We’ve seen quite some cool things together. I remember laughing a lot, but crying too – especially in Africa and the first weeks in Madrid. You got me there, 2007!

I don’t know about you, but for me 2007 feels like feminine. As in: I think 2007 is a girlie friend; another girlfriend I have to leave behind.

In retrospect, I guess, my year with 2007 can be considered either rather boring, or damn nice. That depends on who you ask. I’ve seen three continents and four if you count 16 hours in Atlanta as visiting Northern America. I’ve seen quite some crazy clubs and met a shit load of people. I’ve reduced my belongings in this world to an empty bank account and two full backpacks. On the other hand, however, nothing really special happened. I didn’t lose any virginity. I didn’t build something that even closely resembles the pyramids. I didn’t achieve any great professional breakthrough; not for me nor for mankind. 2007 and I had our adventures but we never exaggerated.

And now she’s almost gone, my 2007.

The story never changes, though, so 2008 will bring more of the things I liked about my time with 2007. 2008, to me, sounds masculine. I know we will become friends. I easily make friends – which neither changes. We’re up for another circle, another round. I guess I just love the coming New Year.

Elections, cojones!

2007-12-13T10:11:00.000+01:00

The last 4 years I've seen something like 7 general elections. "Hey!" I hear you say, "You’re Dutch; your government usually doesn't last longer than 2 years so that's not much!" Right, okay, most of them were in the Netherlands but I've also seen some abroad. I've seen George W. Bush get re-elected, Alan Garcia get a second chance to rob a country, Jan Peter Balkenende get three (or four?) new tries... and now I'm up to see José Luis Rodríguez Zapatero and his Partido Socialista Obrero Español try to win an election without the "help" of Al-Qaeda.

Four years after the 11-M train bombings it's election time again in Spain. However, one's biggest worry while taking public transport today in the Capital isn't Muslim fundamentalism. I've noticed the trains got a lot busier the last two weeks. Also, they break down more often. And with busier I mean: imagine a loaded train platform getting in a completely full train, every station. And with breaking down I mean: standing in such a train with all these people, doors closed and no movement at all for 15 minutes.

I commented this to Nieves, our secretary, and she explained me who are the "terrorists" responsible for this: The powerful syndicates, opposed to either the PSOE, the Partido Popular, or the public in general. Their philosophy: make daily life hard and people will revolt. Their actions: sabotaging the metro, molesting train drivers and blocking all other public services. They say the loaded trains are just the beginning.

Spain, for being a European country, isn't as European as you might think. Terrorism, for instance, isn't necessarily linked with Islam. I've been brainwashed enough to think about guys with beards and swords whenever I read "terrorists" on CNN, but here usually it refers to the Batasuna and its Euskadi Ta Askatasuna (thanks Wikipedia). In the newspaper today it said that because a company moved to a new location, the number of protests in that street would increase with 380. Yes, that means more than 1 different protest against the same company on some days on top of the existing protests! Spain, until just over 30 years ago, used to be a Fascist country in the pre-Industrial era.

I think, after the extremely boring elections in the US (alright, Times Square was fun), the smooth elections in Peru (just 2 tanks!) and well... the always useless elections in the Netherlands, Spain might for the first time bring some election-fun. I hope they have ley seca and I hope nobody gets killed, but I also hope to see some real action. Otherwise I'll move to Myanmar to witness the first democratic elections there. Promised.

La Latina (Sunday the 9th of December, 2007)

2007-12-09T20:15:00.000+01:00

Of all Madrid's boroughs, I like La Latina the most. This has been so before I ever set foot in its crowded streets, filled with people going from bar to bar, just from the description in my guide book. For me, its name alone promises little dirty bars where you can drink a coffee or beer and meet nice people; curved streets where you easily get lost, but where that doesn't matter. To give a short description: La Latina is exactly that.

For no specific reason at all - like it is supposed to be - Sarah asked me to join her on a Sunday in La Latina, so I left Edecio early and made him proud for having a “date”. Well before three we had our first cañas in one of the borough's hundreds of small bars. All dirty, all full of nice people to meet.

Sarah loves La Latina as well. She’s French and slowly learning Spanish. Every time we meet there’s more to talk about. Every time we meet we connect better. I think the reason why we still meet after our first “dates” in which we couldn’t say much more than… well nothing, is we kind of match. Every time we meet, it feels like we meet first time, as every time there's so much more to be (able to be) discovered.

And I guess that's about all I have to say about today;) I took my camera, hence the photos. I feel great, hence the lack of melancholic philosophical talk about the meaning of life and painful lessons I learn. I could make up some story about how La Latina on Sunday represents my life, but hell: just come and see it and make up your own story. Maybe we'll meet there and I'll tell you some nice stories.

The G-force of a mood swing

2007-12-05T23:40:00.000+01:00

It always strikes me how much stronger emotions are whenever I’m not at home. One of my goals for this year was to live them, my emotions. I think emotions are important, so I treasure them. Without our ability to have fun, to feel sad or angry or to be scared, human race would not have lasted long, I think. Evolution made sure only those with emotions survived.

If we had never feared, the sabertooths would have feasted.

If we had never enjoyed, Sartre would have killed us all.

If we had never cried, no war would have ever ended.

If we had never fought, we would have still been slaves.

Emotions tell us things we might not even be aware of. Fear tells us to watch out; joy tells us we’re doing something good. Sadness tells us something valuable is lost or about to be broken. To be angry means we care. Here, in Madrid, I’ve lived them all in the past days. I live them all, sometimes – usually – with very short intervals in between. I guess that’s what they call mood swings.

Today I had the experience of a mood swing whose downward G-force was so immense that it made me throw up; a free fall in the rollercoaster of my emotions which made me turn pale. The greenness of my youth gave no remedy at all; my usual naivety couldn’t catch up. In a few seconds I went from the heights of happiness to the depths of disappointment – a journey my stomach couldn’t handle.

I started in the nice aftermath of – probably – one of the nicest evenings I spent with a relatively unknown girl in a long time. Though it was no “date date”, it could have been and would have been a close to perfect one. This morning I woke up with what might be the opposite of a hang-over: A calm and joyful feeling of having met and had fun with an especially friendly and intelligent young woman. This morning I whistled just a bit too much…

…but then a simple phone call, a simple notice, was just one disappointment too much for the short time I’ve spent in Madrid so far. One simple notice became the one too much in the accumulated pile of disillusionments that I carry around. This little notice, after a few minutes, made me throw up.

Fortunately, in the last year I’ve learned to live my emotions. There’s no control, but there’s understanding about their significance. Emotions are important; they tell me things. I could have swallowed today’s mood swing, kept it in. Throwing it out, however… well… it made me realise yesterday was really special and that today I (almost) lost something valuable. The G-forces of my mood swing were worth that.

(photo by Alun Davey, Flickr.com)

My little perfect world

2007-12-04T11:19:00.000+01:00

In my little perfect world I come home from work as fresh as I started the day. I light a cigarette and pop open a beer to spend the night with a good book, good company and good food waiting for me. I can listen to music as loud as I want to without damaging my ears or molesting the people around me. All the girls look beautiful and all the boys are stylish and handsome. My little perfect world is still a utopia.

In my little perfect world I can wait for the bus with the right music on the loudspeakers so I never have to charge my iPod. All people talk with each other, even with the unknown ones. A good seafood restaurant is never far away and they serve Inka Cola. The beaches are white and wide and the sea is always the right temperature. My little perfect world look a bit like Peru.

In my little perfect world everything is a little amateurish, but the people don't mind as they learned to enjoy everything. You can sleep there amongst wild animals and hear a lion near your tent at night. All the people can dance and do so, whenever there is music. If people invite you to their house, you get a good meal. My little perfect world looks a bit like Tanzania.

In my little perfect world you work hard and live intense. At lunch you drink good wine and at night they serve little snacks with your drink. Public transport is as good as free. When you look for a pharmacy you can just search for a green and red cross and they're always helpful. Parties last longer than you have energy. My little perfect world looks a bit like Spain.

In my little perfect world my friends are always close by. On a Saturday night you can go to The Automatic and see a great show. All the people speak a language I understand and in the supermarket they have everything I look for. The boys who cut my hair are gay and free to be so. The girls are emancipated. Yes, my little perfect world even looks a bit like Holland.

In my little perfect world everybody has the same chances, regardless of sex, age, religion, race, opinion. People really care about each other. There is no HIV/AIDS and cancer can be cured with one pill. No kids are born out of necessity, but all out of love. We respect each other and democracy actually works. Everybody goes to school, the girls as well. My little perfect world is still far from reality.

Every time I set foot in a new country I hope to bring some of its beauty with me and take some of its pain away. Every country is a source of inspiration and a cause of frustration. Like girls, every country is beautiful, but I still have to look for the perfect one. And then, maybe one day, I'll be in my little perfect world with my little perfect girl.

(N.B. I still have some invitations for Erepublik. If you care to build a perfect world online, drop a note and I'll send you one.)

Birds

2007-12-01T17:12:00.000+01:00

Kate Nash touches me. No... not like that! That would be nice, but I mean her music touches me. I remember well her performance on London Calling, this spring. It may have been the fact that I was there thanks to my friends who gave me the ticket for my birthday, but it certainly also was her music that made tears well up in my eyes. Searching through my music today at the metro station Callao I decided to give her another try and again it made me weak.

Like I try to every Saturday I dropped by Edecio and "his" café to grab a coffee and talk a little about literature and 80s music. It had been a while as his 62 year old body is giving up on him and he therefore wasn't there the last time. We made up for the lost time - in his case more valuable than in mine, (un)fortunately - soon enough and I started what hopefully will become a custom: to write at the bar. The last two days have been beautiful, in and outside of my head, and I'm in this melancholic state of satisfaction and pleasant surprise. This always inspires me to write, and to listen to more melancholic music.

February 17th of 2006 I "published" my travel OST. Three of these 12 songs still have an, at least, weekly rotation. The others are forgotten, replaced by other songs that are more appropriate to my being in this phase of my life. I can't publish a new OST as I wouldn't be able to only choose some 12 songs. However, as of today Kate Nash definitely will have one song on this disc. If you care to know what convinced me, check out this beautiful refrain and see how applicable it is to anyone with a melancholic mindset...

"Right birds can fly so high and they can shit on your head,
Yeah they can almost fly into your eye and make you feel so scared,
But when you look at them and you see that they're beautiful,
That's how I feel about you,
Right that's how I feel about you.

(Kate Nash - Birds)

Happiness is in a metro full of strangers

2007-11-29T18:55:00.000+01:00

One of the clearest moments of pure happiness I recall is almost two years ago in a metro heading to Plaza de Catalunya, Barcelona. A sunny January day at the very beginning of a two year adventure that might just last another two. I don’t remember why I was in the metro this specific time, but I remember it felt so good to be there among strangers with my – back then – brand new iPod and for sure a StarBucks coffee in my stomach.

It took me years to figure out happiness is not a goal. Happiness is in things that happen. Happiness is in a metro full of strangers.

Here, in Madrid, I remember this specific ride almost every other day. Happiness, it turns out, is in the Madrilenian metro as well. I’m older now, and one might say wiser. Still I find it there, amongst strangers listening to my old beaten-up iPod.

Every morning around eight thirty I squeeze myself into the green line at Oporto and read my free newspaper standing between the other commuters. Once I read that in rush-hour in Bombai there are about 16 people on every square meter of train. Madrid does a nice eight. Complete strangers are closer to me than I usually am with a girl during sex. We endure.

By the time we reach Puerto de Toledo I’m usually through the paper and either fold it away or hand it over to the person right on top of me. For what remains of the 25 minutes ride I look at my fellow travellers. What I find in them is happiness. Some faces become familiar after a month and we look at each other without emotion, but saying everything. It’s impossible to meet these people, even though they might just be two meters away. They’re out of reach.

A girl tried, last Monday. It took her till Alonso Martinez to cross three of the four meters between us. She tried to talk to me, but then I had to get out and she had no other choice left than to wave and wait for the next day. In these things I find happiness.

On the way back the metro is much more quiet. It gives me time to think, to write. It’s a little moment of reflection, with my music and the comfortable need for a smoke. In the afternoon the metro is a place to be myself, anonymous. In that, also, I find happiness.

What they miss about Madrid and chocolate orgasms

2007-11-24T03:46:00.000+01:00

Yesterday I saw this really great programme on television. It was about Madrilenians living abroad, about their life and their roots. Every interview ended with the same question and the answers to this question were strikingly similar. “What do you miss most about Madrid?” “Well… to go out in the afternoon and have a coffee, the beers in the bar. You know, just to go out every day and have a drink.”

For me, as a recent immigrant in the city, the question is the reversed: “What do you like most about Madrid?” And the answer stays the same. I like it to go to the same bar every day after lunch and drink a coffee with the people there. It’s always full, filled with smoke. And while I drink my coffee others take a beer. I know the bartender by now (Jean-Miquel) and his assistant (Marta) and the waitress (Flore). They know me (Jasper) and what I drink (café con leche) so there’s no need to order.

Today I woke up feeling great – just another day in this beautiful city. I decided to do the day all the way the Madrilenian way. Alone in the office I had the time to do so anyway. I took my lunch, went down for a coffee and felt at home. After work I dropped off my laptop at home and did what you’re supposed to do: meet some friends for a drink. Today, I guess as I woke up feeling great, this part went differently.

For the after-work drinks I caught up with Valentina, Isabelle and Verena. Individually they’re just beautiful young girls, but together they’re probably the most girlish and fun group of people I’ve met in a long time. They’re a nice combination: a spicy Italian with curly hair and say-it-all expressions, a friendly Swede, blond, thin and posh and a truly wonderful German as cute as they get. And besides their looks, they’re a positive, happy threesome that makes you feel completely at your place.

But they’re as girly as girls can get, so they choose to go to an all-chocolate restaurant. I could get away with a fruit/cereal pie but furthermore it was 100% pure undisguised chocolate the girls were putting away. One of them, the “chocolate orgasmo”, made them make sounds that probably inspired the name and made me realise that there’s nothing better than a culture where it is normal (no: almost obliged) to just sit and talk and have fun with whoever, not because it’s weekend, but because it’s fun and nice and comfortable and better than being alone.

What I like most about Madrid? These girls and all their peers, male and female, and the time I spend with them, just taking a coffee or a beer or, occasionally, a chocolate orgasm.

Just a regular update

2007-11-14T18:35:00.000+01:00

Wednesday November 14th and I finally have my own keys to the office, which - theoretically - means that I can start every morning at 8. Well, we'll see about that I guess. We also today got these little signs that distinguish the gents from the ladies. Finally I had my first more or less successful teleconference with Holland.

I'm still a little sick. Like: extremely tired and with the desire to go to bed and not wake up for at least a week. Fortunately Sandra has come to visit me, which will tire me even more but also give me enough energy to go on. Red-lining you know...

I listen to the new Jay Z and Kanye West on my headset. I more or less know the metro system by heart. I don't feel dizzy anymore after my lunch break beer. I worry about what to do this weekend, but know it'll be alright. I hope for sun and heat. I know I won't be bored for at least the coming month. I try to eat fruits.

I'm okay, you know, like most of the time. New stories develop and old ones become cliché. I talk too much. Let's meet again.

On the back-seat of a taxi

2007-11-10T22:01:00.000+01:00

On the back-seat of a taxi is where I want to be. Speeding through the night in an unknown town into a night that could bring anything; heading to friends I've just met and friends that I still don't know. The windows are open and I smoke my cigarette while loud Latin music gets me in the mood to dance, to flirt and to end up wherever. A while ago I told Jeroen when I feel really happy and this is what I told him.

Yesterday Felix picked us up at our house to face the Madrilenian night. In the back of his car I got to think about this specific snapshot that brings me so much joy. Manu Chao's newest disc was on the radio and its sunny tunes were only interrupted by the TomTom telling us we were speeding. 160 on the motorway to the centre of town, all dressed in dark shirts and tight jeans. As usual with Hispanics I didn't have a clue of what we were about to do, so I felt happy.

I got to think about what this happiness says about me, about where I have to go in this life. More and more I realise that my passion is in writing. As long as there are stories to tell, writing never bores me. So I look for stories. And there the taxi ride comes along. On this back-seat I know a story is in the making; no matter what will happen, the day after I'll have something to write about in my thoughtbook. New friends and their stories, a drunken thought that just came up while dancing in some backstreet club, maybe some dark experience when my world crosses the narrow line of safety for a while... something to write about.

And it has proven true. Only yesterday I was on such a back-seat and here is a story given to me by the night we were about to enter. And although I could tell about the 20s gay club or the filthy bar filled with tattooed beauty, about gin tonics the size of a football or dirty shots, about how much I like the gay guys I'm living and partying with or how dark girls' eyes are here, I think the understanding of the why is the best story there is. And I know there'll be more, if I just get in the back-seat of a taxi once in a while, to kill the night in yet another unknown city.

Price tags

2007-11-06T17:09:00.000+01:00

Every decision in life has a price. Every road you take comes with a little tag attached, but unlike with clothes in a shop the tag doesn't tell you what you'll have to pay, nor how to treat what you've just obtained, nor what it's going to bring you.

There are these moments in my life that just too many different people tell me the same story to make it coincidence. I guess it means that it's the lesson I need to learn right now. Those who know me know I believe in destiny as I believe in free will and therefore I don't consider it strange that last weekend three different people told me about the price of choices.

This weekend started crazy. As is my custom I found a room the day I really started to care about finding one. So now I live with Dani, another cool gay guy with a nice taste. Somewhere south of the city centre and perfectly fit to receive visitors, you consider yourself invited.

That gave me the weekend off. Saturday I'll leave for what it was, as it was not much more than some drinks and a walk through the centre. Sunday, however... At two I walked into my favourite bar at Plaza Santa Ana to catch a coffee. Edecio, behind the bar, invited me to go and have some copas with him after work and who am I to say No against such an offer?

So at three I go to Bar Central to meet Edecio. Edecio has 62 years (damn, that's Spanglish) and a life to tell about. So after some beers with a US painter friend of him we head up to his apartment to smoke some hashish and talk. I want to listen and learn from somebody who might have 62 years of experience, but talks like he's just twenty something. Then he's the third that weekend who tells me about paying the price for choices made.

One day he just gave it all away: a good job at a bank, a safe marriage and the security of a house, to feel some adventure. Together with some friends he bought a fisher boat and set out to the North Sea to be arrested on the first journey for fishing in illegal waters. Apart from loss of the boat, he ended up with a 1.5 million Euro fine. "That was about it for me." He concludes the story like it was one of buying milk. "There's a price for every choice you make, but there's a reward as well." He adds.

We move out for more beers and talk for another hour about The Smiths, Ian Curtis, why to smoke, literature, young girls and all these other themes that never get me bored. In the end he lends me a book that might be an inspiration about the life of a bohemian film maker whose name I've not yet remembered.

I walk for an hour through Madrid and feel happy. And high.

Then Dani gives me a call and we go and drink some more beers with his boyfriend and another friend and we eat Argentinian steak and take a gin tonic. The next day – yesterday – I paid the price for this great weekend. But I'm just a little sick and the reward is more than worth it.

Poppy Bird Madrid

2007-10-31T17:51:00.000+01:00

He spied her on the tube
And she was wearing a brown leather jacket
Her beauty it shone through the silence
As the commuters they tried not to make eye contact
He'd never seen such a beautiful thing
Except for in movies or up on billboards
He never seen such a beautiful thing in
All his days of travelling these trains

Her shiny brown hair was tucked behind her ears
And her big brown eyes pierced right through her glasses
The book she was reading was of an interesting nature
He knew that he would surely like to date her one day

A few more stops to Alonso Martinez
It's just a few more stops to Alonso Martinez
It's just a few more stops to Alonso Martinez
And poppy bird I wonder what your name is

Yes, eyes wide open, heart tight shut; get the defence mechanisms out of the closet and remove the dust from my one-liners. I'm single again.

Let's get drunk and high and fucked up and lost and lonely and arrogant and an asshole. Let's get confused over all the different names, broke over all the bought cocktails, cold as ice the morning after. Let's go out and live again.

Hell, of course I care. Of course I'm sad. Fuck this.

Holiday in Holland

2007-10-27T11:07:00.000+02:00

Erwin just comes back with fresh coffee. Yesterday we saw Control about my idol Ian Curtis. Wednesday I danced to Laidback Luke with my Dutch Tanzania friends. I fell from a bike and ruined my new jeans. Twice I ate previously unknown fish in a restaurant with beautiful friends. Once I ate a burger. I did some stuff for Right To Play and worked my ass off for my employer. Thursday I had a goodbye drink with my best colleagues. Last Sunday I had a true Sunday for the first time in months. It's fucking cold. Every day I miss Fiorella...

Café con leche

2007-10-15T10:02:00.000+02:00

Coffee is to be served black, as much as milk has to be white. But then, that was a philosophy I lived by for way too long. I just noticed myself pouring a little milk in my homemade coffee. Madrid rocks my world...

It always takes me a couple of days to settle in a new place. Like, I don't think that makes me that unique - ask Fiorella the trouble she's going through to make her way here. This Wednesday I settled in Madrid and as such, the usual 'I belong here' calmness came over me.

What happened?

For example, I've developed the Madrileño nonchalance of taking the metro, including the right rhythm to walk down stairs and the - at first unsettling - five-second glance people give each other in the trains.

For example, yesterday I just felt like taking a beer so I dropped into the nearest café, stood at the bar and drunk my Mahou, picking some olives from the plate that comes for free with most orders here. In the meanwhile I chatted with some locals.

For example, this morning I just passed by my favourite coffee place and with the air of 'I've done this a thousand times' I greeted Edecio and took my café con leche. Also, after the handshakes of mutual respect, it was the first drink I got on the house in Madrid.

Café con leche is coffee with milk.

I guess that makes me a Madrileño now, as they say "Si estas en Madrid, eres de Madrid." (If you're in Madrid, you're from Madrid.)

"Ghappy Jueves"

2007-10-04T22:37:00.000+02:00

Somehow I have this tendency to end up in bars with the kind of people that live in the margins of society: murderers, coke dealers, corrupt politicians and the like. Yesterday I spend most of the night with a former US marine - Casey - and again it was not at all what you'd expect from a guy who made a living killing people.

Curiously how these things go: We talked a little about the regular stuff and then he drops in a "well I'd love some cold. I'm just back from Iraq so I've had my share of heat." As a former marine he served there as a mercenary and made quite some money that now had to be spend on drinks and fun in Europe. I don't mind hanging out with people who got money to spend and a story to tell, so we were of for a good night.

It turned out he served in most of the conflicts that have been past of my lived history: Desert Storm, Restore Hope and of course the little Panama and Columbia things. He caught a bullet in Mogadishu and got his Special Forces tattoo in the Philipines, a tattoo that means 10 confirmed kills. Also, he had a very open mind and wasn't shy to criticize his own deeds.

What I liked most about it, is that he could tell me first handed what it felt like to have been part of Delta/Rangers accident in Somalia (the one they made the movie about: Black Hawk Down). After reading the book 'Emergency Sex' I more or less got to know these events from the UN civilian perspective, which I now can complete a little with an army perspective.

The conversation and he himself also encouraged me to go and do the thing I decided after reading the Emergency Sex book: try to join a peace mission. This unexpected talk gives even futher develops the feeling I should create such an opportunity and then take it. I'm filled with energy and that's better get to go out in a useful way.

Besides, wouldn't it be just about the best place on earth to meet more of the people I so like to meet?

Madrid, 2. de octubre 2007

2007-10-02T18:36:00.000+02:00

Another city; a familiar country. When I got of the plane yesterday around one I somewhere hoped to find another Barcelona. The month I spent there still brings back good memories. What I forgot about Barcelona are these things I didn't especially like there. After my first 24 in Madrid, however, I've recalled most of them.

They come back as differences, not as similarities. Madrid and Barcelona are completely different cities. Whereas Barcelona is beautiful in every little detail, Madrid is more of what you might expect from a capital: crowdy, dirty and noisy. A walk around the city centre makes you feel at home, but not because of the beautiful architecture.

Madrid makes me feel at home, because of its people. Whereas in Barcelona Catalonians would never even as much as glance at you, the Madrilènes in Madrid will look you straight in the eyes. They seem more curious, more interested. I haven't had a single metro ride so far which didn't involve some chatter or just a series of "and you are?" glances.

The people from Madrid are more beautiful as well, men and women alike. They're a typical mixture of all cultures that feel at home in a city of millions, combined with the amazing features of the Spanish and Latin Americans. Blue, green and brown eyes scan people walking by on the street. Already more than once I felt the tendency to turn my head after a gorgeous blond or brunette girl passed by without losing eye contact for at least 20 meters.

Also, the city is dirt hot. Barcelona (alright, in January) was comfortable but Madrid soaks me, especially once I go underground. Fortunately a refreshing drink is never far with 6 bars for every 100 people living here. With a population of some 3 million you can get a feeling what the streets look like. I must say I've only sat down for a beer at one of the terraces and haven't seen nightlife yet, but hey... I'm here since yesterday so that'll work out.

For those interested: they've put me in the highest Spanish level with two Americans and we mostly discuss today’s hot issues so our little mistakes can be taken away. I tend to throw in quite some Peruvian slang which at times isn't even understood by my teachers. I'm feeling great, although a little lonely without Fiorella who missed her flight and will be here later this week. For now, I'll just go to a bookstore and get something to read, preferably with a nice coffee attached. Hasta luego!

120 pakjes Lucky Strike en vlucht HV5201

2007-09-28T13:05:00.000+02:00

120 pakjes Lucky Strike en vlucht HV5201 brengen me maandagochtend eindelijk weer bij mijn eigenste latina. Het is dan bijna 8 maanden geleden, acht maanden die snel en langzaam tegelijk gingen, maar snel of langzaam, nu voorbij zijn. Het leek meer op een reis, mijn tijd in Utrecht. Een leuke reis. Ik ben tevreden en ik ben benieuwd wat Madrid me gaat brengen.

Een jaar, een maand, een week

2007-09-22T11:32:00.000+02:00

Ik vind het altijd leuk om speciale momenten te onthouden en dan - een tijdje later - te herinneren. De mooiste 'tijden later' hiervoor zijn bijvoorbeeld "een jaar geleden vandaag..."

Een jaar geleden vandaag vertrok ik in alle vroegte richting mijn net nieuwe kamertje in Utrecht. Er was niet veel meer dan een matras om op te slapen en een lege pizzadoos om mijn kamer gezellig te maken. Ik rookte sigaretje na sigaretje om een beetje spanning uit mijn lijf te halen... een beetje onverwacht zou ik aan het begin van de middag op het podium in de Tivoli staan debatteren om jongerenvertegenwoordiger VN te worden.

Vandaag is dat precies een jaar geleden en over een uurtje (ongeveer) vertrek ik weer naar de voorrondes. Niet om deel te nemen, maar om een paar geweldige mensen die ik door die dag in de Tivoli ontmoet heb bij te staan. Vandaag precies een jaar geleden stortte ik me in een avontuur en dat avontuur is nog lang niet afgelopen. Sandra, het meisje dat JVVN werd, is nu een goede vriendin en begin november komt ze me opzoeken in Madrid om na te denken over alle geweldige plannen die we gehad hebben en nog gaan hebben.

In een jaar kan veel veranderen. Weer ligt er (bijna) alleen een matras in mijn kamer, want het leven gaat al weer verder. Van de tientallen kansen die zich het afgelopen jaar voordeden, heb ik besloten er nog één te grijpen en dus vertrek ik richting Madrid.

Vandaag een jaar geleden had ik nog geen idee waar die ene middag in de Tivoli toe zou leiden. Het werd mijn ticket naar Tanzania, naar het ontmoeten van Eva en Sandra (en zoveel anderen). Door die ene middag in de Tivoli heb ik dingen meegemaakt die ik nooit zal vergeten. Ik ben benieuwd wat ik over een jaar vandaag zal zeggen over de tijd tussen nu en dan. Het wordt vast een mooie reis.

Mijn leven op Marktplaats

2007-09-14T13:24:00.001+02:00

Nog 16 dagen en er begint weer een nieuw avontuur, dit keer zonder zeker einde. Zoals ik eerder al zei, ga ik voor onbepaalde tijd verhuizen naar Madrid. Vandaar zie ik wel weer verder, maar het lijkt er - vind ik - niet op dat ik binnen afzienbare tijd terug ga zijn in Nederland. Op vakantie naar Nederland, dat wel, maar hier weer wonen?

Dus, zoals deze blog ooit begon met een stukje over de De Grote Opruiming, zo ruim ik nu weer op. En grondiger dat toen! Vanochtend heb ik foto's gemaakt van alles dat nog enige waarde heeft in mijn kamer en ben ik voor het eerst naar Marktplaats gegaan om deze te verkopen. Het levert een beperkt overzicht van mijn leven op Marktplaats op.

Het is niet alles. Er liggen nog stapels boeken, CDs en andere onverkoopbare dingen op mijn kamer waar ik eigenlijk ook vanaf moet. Dus, net als in december 2005 roep ik iedereen op die iets wil om mij te herinneren, om me een berichtje te sturen. Voor een kleine bijdrage in mijn emigratiefonds kan het van jou zijn;)

Mugumu Muzungu

2007-08-01T15:49:00.000+02:00

De Tanzaniaanse gringo is een muzungu. "Muzuuunguuu muzuuunguuu" wordt er op straat geroepen in het ver-van-de-Lonely-Planet-plaatsje Mugumu in het Grumeti district. Hier wonen qua blanken verder alleen Kate en Simon, onze gastheren van Right to Play. Als het kleine stadje dus opeens 14 Hollanders op z'n dak krijgt, weet het niet wat het overkomt.

Mugumu is zo Afrika als ik me voor kon stellen: rode aarde, groene natuur, kleurige mensen en armoede zonder gelijkenis. Een typerend beeld zijn de twee jongentjes van nog geen 4 jaar oud die tussen het afval in een greppel spelen. Terwijl ik over ze heen stap op weg naar het speelveld, kijken ze me aan met bange ogen van boven hun hongerbuikjes. Twee kinderen voor de MDG statistieken (doel 4: reduce child mortality).

Ruim een week zitten we in Mugumu en het is een week vol indrukken. Van fietstochten door het Afrikaanse landschap op weg naar een traditionele lunch in een kleihut tot de ontmoeting met een man van 86 met 10 vrouwen (de jongste net 20). Van lesgeven op een basisschool voor een klas met 80 leerlingen tot de discotheek waar we de eerste blanken ooit zijn ("I love you muzungu, take me home"). Van het gevaar van malaria (3 uit de groep zijn geveld, we schijnen het allemaal te moeten hebben) tot de kansen van de omgeving waarover ik praat met Olais.

Nu ben ik weer in Arusha. Na de terugtocht die verplicht door twee National Parcs ging (Big 5 Big 5! Maar de neushoorn vind ik niet tellen...) met een nachtje aan de rand van de Ngorongoro krater (zebras en buffels naast de tent!) ben ik weer in een plaats met asfalt, internet, verlichting en toerisme. Maakt dat Arusha verder ontwikkeld? Ik denk het niet. Het pure Afrika in Mugumu waar een muzungu een afleiding is in plaats van een wandelende pinautomaat trekt me toch meer. Ik hou van dat Afrika. Ik kom er vast snel terug.

ABC/UNHCR/AHEAD

2007-07-21T13:17:00.000+02:00

AIDS bestaat en het is erger dan ik ooit had kunnen bedenken. Hoewel Tanzania relatief licht getroffen is in vergelijking met bijvoorbeeld Zuid-Afrika, heeft nog steeds 8 procent van de bevolking het HIV virus. Tijdens een bezoek aan een schooltje betekende dat, dat op de lijst met kinderen en het al dan niet in leven zijn van hun ouders, meer dan de helft van de kinderen 1 of 2 ouders kwijt was...

Vanuit mijn vroegere overtuiging was ik voor condooms en tegen onthouding als antwoord op de verspreiding van het virus. Gesprekken hier, met ontwikkelingswerkers en mensen op straat, hebben me echter hier heel anders tegenaan laten kijken. Condooms mogen in veel van de culturen hier in Tanzania niet en als het wel mag, zijn ze niet beschikbaar of te duur. Een vrouw vetelde me ook, dat vreemdgaan vaak gebeurt onder invloed van drank en drank de man nog wel eens het condoom laat vergeten.

Dus, misschien is de ABC van HIV wel de oplossing: Abstinence, Be faithful en Condoms. Tot nu toe klinkt dit heel vaak logisch en Osail - een Masai die inmiddels voor Right to Play werkt - zweert ook bij deze combinatie als oplossing voor het probleem in het arme, hoge Noorden van Tanzania waar we nu zitten.

Over 4 dagen bezoeken we een AIDS kliniek in Mugumu. Daar zal ik nog wel veel meer leren over het HIV probleem en de aanpak er tegen. Het zal - zoals veel hier - een ontroerend bezoek worden.

Verder in Tanzania een berg ervaringen en indrukken waar bijna niets tegenop kan. Wat ik zeker moet noemen is het bezoek aan UNHCR in Dar Es Salaam. Daar spraken we met Jacoub - de coordinator en volgens velen de meest charmante man op aarde - en enkele van zijn jonge collega's. Het is moeilijk dit in een paar woorden te omschrijven, maar gedurende het gesprek raakte de hele groep meerdere keren ontroerd, geinspireerd en geschokt door de verhalen.

Jacoub gaf ons een boodschap mee; een boodschap die ik graag wil gaan beantwoorden. Wereldwijd zijn er nog 20 miljoen vluchtelingen en die willen allemaal naar huis. Sommigen wonen al 10 jaar in een vluchtelingenkamp, veel jonge kinderen al heel hun leven... Jacoub vroeg ons hier aandacht voor te krijgen. Bedenk goed, zei hij, dat ieder van die 20 miljoen een mens is met dromen en wensen, gevoelens en hopen. 20 miljoen is een nummer voor een probleem, maar dat probleem is voor ieder van die 20 miljoen het grootste probleem in hun leven.

Tot slot moet ik echt iets kwijt over een bezoek aan AHEAD, een partner van Right to Play. We bezochten een schooltje van hen, waar we ook een voetbalwedstrijd speelden tegen de jongeren van de school. Dit hele bezoek en vooral die wedstrijd: wow!!!

Het veld was zo'n 200 meter lang, zo niet langer. Sommige stukken waren dik begroeid, andere vol zandkuilen. In de achtergrond lag de savanne en behalve wind tegen, betekende een kant op spelen ook tegen de heuvel op spelen:) prachtig, zoiets maak je nooit mee. Dat we de volgende dag op een vergelijkbaar veld speelden, maar dan ook nog met kippen en koeien op het veld en drie wegen er door, dat wisten we natuurlijk ook niet;)

De partij (2 keer 30 minuten bij zo'n 35 graden) was zwaar, eerlijk en leuk. We verloren uiteindelijk met 3-2 van de lokale jeugd, wat voor een Europees team niet eens zo heel slecht was. Ik scoorde zelfs! Een kopbal in de kruising die me onsterfelijk maakte bij de honderden toeschouwers die daarna allemaal met me op de foto wilden.

In nog een paar woorden: Tanzania is prachtig, geweldig en loodzwaar. Er zijn zoveel indrukken - goede en slechte. Er is zoveel te doen en zoveel te ontdekken. Ik ben heel gelukkig en heel moe. Ik vertel jullie snel meer.

Red-lining

2007-07-15T14:05:00.000+02:00

"Red-lining a motorcycle means opening the throttle so hard, with every chance of gears, that the needle on the rev-counter is twisted all the way round to the red zone of maximum revolutions. And that's what we were doing, all of us, in our different ways." Nog nooit heb ik iemand een waarheid zo mooi zien omschrijven als Gregory David Roberts in Shantaram. Een boek vol waarheden, hoe smerig ook.

Vier dagen vrij voor het Tanzania avontuur hebben me de tijd gegeven rustig te schakelen. Het voelt raar. Het voelt onvoorbereid. Door altijd te rennen voorkom ik het gevoel dat er dingen missen. Nog drie uur voor ik op de trein stap en mijn tas is al ingepakt. Nu is er tijd om na te denken over wat ik aan het vergeten ben. Ik voel me comfortabeler als ik geen tijd heb daar over na te denken.

Over 7 uur stijgt mijn vliegtuig op richting Nairobi, waar we 50 minuten hebben om het vliegtuig naar Dar Es Salaam te pakken. Morgen rond deze tijd loop ik in een onbekende wereldstad met een krap programma en veel nog te regelen. Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat ik uitkijk naar de chaos, de drukte en het rennen. Red-lining klinkt negatief, maar net als Gregory's alterego Lin denk ik dat ik niet zonder kan.

Anders reizen

2007-07-12T22:20:00.000+02:00

Ben je benieuwd wat ik dinsdag 24 juli om kwart over tien in de ochtend in Tanzania aan het doen ben? Ik kan het je nu al vertellen! (Ik bezoek een middelbare school in Mugumu.) Geloof het of niet: ik (Jasper) heb vandaag een programma gemaakt waarin van uur tot uur staat wat we gaan doen in Tanzania... dat is nog eens anders dan normaal;)

Normaal weet ik meestal 's ochtends nog niet waar ik 's avonds slaap. Als ik honger heb, weet ik nog niet waar ik ga eten. Als ik in de taxi stap, weet ik meestal niet eens waar ik heen wil. Dit is de manier van reizen - en misschien zelfs van leven - die in mijn bloed zit: ongepland, ongedwongen en open voor nieuwe avonturen.

Alleen in Tanzania gaat dat niet kunnen, want opeens rust daar de verantwoordelijkheid voor 13 anderen op mijn schouders. Opeens kan het zomaar zijn dat een gemiste bus grote problemen oplevert. Opeens betekent 15 minuten zoeken naar een restaurant een ongewenste situatie (en Julia kan beamen dat ik er geen probleem mee heb om 3 uur te zoeken naar een restaurant als ik op eigen benen sta).

Nog een verandering: van de 22 dagen die de reis duurt, zijn er welgeteld 2 waar ik de ochtend in een café kan doorbrengen met verse koffie, mijn gedachtenboekje en een pakje Lucky Strike. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik als het kan iedere vrije minuut (en vooral 's ochtends) met koffie en een sigaretje doorbreng terwijl ik op de achterkant van een pen kauw. In Tanzania (bijna) niet...

Kortom, dit wordt anders reizen voor mij; een hele uitdaging. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat bevallen. Misschien vind ik in Tanzania juist daarom wel mijn roeping. Al die ochtenden met koffie en zonder plan hebben me niet zo heel ver gebracht. Wie weet. Misschien koop ik vanaf nu wel voor ieder land een reisgids die ik dan van voor naar achteren doorloop. Misschien maak ik vanaf nu altijd wel reisplannen. Misschien bestel ik binnenkort wel vrijwillig een thee... wie weet.

Gele koorts

2007-07-06T15:34:00.000+02:00

Nog iets meer dan een week en ik zit weer in het vliegtuig. Voor de zekerheid heb ik dit keer maar wel mijn prikjes gehaald en wat schetst mijn verbazing: ik ben er ziek van geworden:( Dus, jaja... ik heb nu gele koorts!

De symptonen van gele koorts zijn in mijn geval:

- Een enorme drang om achterover te leunen in mijn stoel,
- Rare dromen over de meest absurde dingen,
- Onbedwingbare trek in koffie en sigaretjes,
- Het gevoel dat er allemaal dingen om me heen gebeuren,
- Herhaaldelijk een heel nat gevoel (vooral als ik buiten geweest ben).

Volgens de GGDster in opleiding die mij het spuitje gaf, zou het één dag duren, maar inmiddels heb ik al twee dagen last... misschien is het de vermoeidheid of misschien ben ik wel erg vatbaar voor gele koorts. In ieder geval ben ik nu immuun aan het worden (altijd handig) en kan ik straks in Tanzania me door allerlei muggen zonder probleem laten prikken (behalve dan de Dengue prikkers).

Overigens begint ook een ander avontuur serieuze vormen aan te nemen: vanaf eind september ga ik weer naar het land waar deze reis begon: Spanje! Madrid dit keer, om daar te gaan wonen en werken, vlakbij Fio en dichterbij de zon. Wat er precies gaat gebeuren is nog niet duidelijk, maar als ik over een maandje terug ben uit Tanzania, stopt deze blog in ieder geval nog niet... stay tuned.

Here we go again...

2007-06-16T20:11:00.001+02:00

...en deze keer wordt het Tanzania. Samen met Sandra, Eva en nog 11 leuke jongeren vertrek ik medio juli naar dit Oost Afrikaanse land om Right to Play projecten te bezoeken in vluchtelingenkampen. Het is nog veel werk, alle voorbereiding, maar het gaat een te gekke reis worden en dus zal vanaf 15 juli hier weer van alles te lezen zijn over mijn avonturen in weer een ander continent.

Je kunt het officiële programma volgen (en alle informatie lezen) op jambotanzania.wordpress.com. Hier meer mijn belevenissen Tot ziens;)

Peruaanse zondagen

2007-01-29T21:34:00.000+01:00

Peruaanse zondagen; ik heb ze gemist. Om de drukke, vieze en benauwde stad te ontvluchten, heeft iedere familie wel een huisje aan het strand of een stukje grond in de bergen. Dit klinkt nogal ongeloofwaardig in een ontwikkelingsland, maar bedenk dan dat 'familie' hier een veel groter begrip is dan in ons landje. Bij de 'familie' horen ook de broers en zussen van aangetrouwde nichten, de buurvrouw van een verre oom en alle vrienden die hier weer bij horen, inclusief kinderen, bekenden en ouders.

Zo bracht ik dit weekend door op een enorm landgoed met zwembad, honderden dieren en een nagebouwd stuk tropisch regenwoud. Zondag werd daar de verjaardag van de moeder van een vriendin van Fiorella gevierd en dus mocht ik - natuurlijk - meegenieten. Vanaf 's morgens vroeg werd er live traditionele Peruaanse muziek gemaakt, door de artiesten soms gemixed met stukjes Nirvana en Daddy Yankee. Om 12 uur gingen de eerste flessen bier open en nog steeds stroomden de gasten binnen. Af en toe werd er gedanst en nog voor de maaltijd werd de Peruaanse versie van '15 miljoen mensen' door iedereen (exclusief mij) meegezongen. Het Castellaans kent geen woord voor gezellig, maar ze weten het wel goed te definiëren.

De maaltijd was een buffet, wat wel zo handig is voor zo'n 80 to 100 mensen. Een buffet Peru-style, dus met veel supermals vlees in pittige sausjes, vers fruit (van eigen land) en sapjes die zo lekker waren dat ik er wel 2 liter van gedronken heb. Na de maaltijd een afzakkertje en een wandeling en daarna met de andere jongeren op één van de terrasjes (op het landgoed) bier drinken en sigaretjes roken.

Een heerlijke, ontspannen dag en vooral zo leuk omdat dáár zijn met Fio misschien wel het leukste is dat er veranderd is tussen ons. Ze heeft me kennis laten maken met haar wereldje, haar vrienden en vriendinnen, haar gewoontes en haar 'normaal'. Dit zal het gemis alleen maar groter maken - straks - maar door haar wereldje hou ik wel nog meer van haar. Al haar vrienden zijn geweldige mensen: vrolijk, dwaas, divers, geïnteresseerd, serieus als het moet maar liever dronken dansend op She Wants Revenge. Haar wereldje is zó leuk... op zondag, maar ook op dinsdag en op donderdag: ze is geweldig!

We hebben afgesproken dat we ooit onze wereldjes gaan laten botsen, op Micronesië. Met de mooisten van haar vriendinnetjes vrijgezel, zal mijn wereldje daar ook wel blij mee zijn;)

Flarden uit een gesprek na een botsing

2007-01-19T22:54:00.000+01:00

Gisteren klapte de Combi waarin ik zat heel enthousiast op een collegabus. Dit is niet bijzonder in deze stad waar de chauffeurs meer met elkaar van de weg af drukken bezig zijn, dan met - ik noem maar iets - het welzijn van hun passagiers. De schuldvraag in dit specifieke ongeluk lag moeilijk. Ik ben geneigd mijn chauffeur het voordeel van de twijfel te geven, hoewel hij ook iets minder had kunnen toeteren en iets meer had kunnen remmen. De schade was een kapot zijraampje in mijn bus en nog en deuk in de ander. Hier enkele flarden uit het gesprek dat volgde tussen beide bestuurders.

-"Als er een kind tussen gezeten had, dan was het dood geweest." (mijn chauffeur)
-"En dan had ik lekker geslapen, want ik kan wel sturen." (de ander)
-"Dat komt omdat jij al veel kinderen dood gereden hebt, met jouw rijstijl."

De bijrijders roken een sigaretj en enkele passagiers verlaten de bus.

-"Voor een beest rij jij wel heel erg slecht." (mijn chauffeur)
-"Voor een homo kijk jij wel heel erg slecht." (de ander)

Beide bestuurders lachen en nemen de schade op.

-"Laten we het zo doen: ik sla ook een ruit bij jou kapot en dan zijn we weer gelijk."
-"Dan wil ik een deuk in jouw bus slaan."
-"Die deuk zat er al."

Er wordt nog even gesteggeld over wie wat kapot mag slaan, totdat mijn chauffeur besluit dat de politie dit moet uitzoeken. Iedereen verliet vervolgens de bus, want met de politie erbij duurt alles veel langer. Vooral het hele omkoopproces. Een derde bus was zo slim om hier even op te wachtn en geduldig stapte iedereen over. De nieuwe chauffeur toeterde nog even vriendelijk en ging toen vol gas door, tot het volgende ongeluk.

¿Que ha cambiado?

2007-01-13T20:21:00.000+01:00

Ik ben er, in de stad waar het nooit regent behalve gisteren toen ik uit het vliegtuig stapte. Stomstom, ik ben het kabeltje van m'n camera vergeten dus ik kan jullie niet jaloers maken met het uitzicht uit mijn hotelkamer. Verder? Wow... wowwow en nog een wow. Wowerdewow.

Er is niets veranderd in mijn gevoel en binnen 5 minuten waren we al weer aan het schreeuwen; ik en mijn mooie lichtbruine meisje met de zwarte wortelbroek en het voor de gelegenheid krullende haar. Binnen een uur dronken we een lekker biertje en toen was het - na 25 uur onderweg - echt wel tijd om te gaan slapen.

Nu ga ik ontdekken wat er veranderd is in Lima, want de stad lijkt anders. Ik ga ook een beetje proberen het vakantiegevoel te zoeken. Een gevoel dat niet zo voor de hand ligt, omdat deze stad toch ook wel erg als thuis voelt. Binnenkort een leuker stukje!

about getting lost and finding love

2007-01-10T20:34:00.000+01:00

Vandaag sneed ik me bij het scheren. Ik scheer me onder de douche dus het werd al snel een bloedbad. Terwijl ik het geheel zo'n beetje stond te bekijken, nam ik me voor dit keer eens goed op te letten of het water aan de andere kant van de evenaar inderdaad de andere kant op het putje indraait. Het is weer het weemoedige moment van net en straks; even geen nu. Nu ben ik onderweg.

Onderweg heeft zijn eigen soundtrack, zijn eigen geur. Onderweg heeft zijn bijzondere gevoel en speciale geluk. Ik probeer altijd onderweg te zijn.

Onderweg in het vliegtuig heeft opstijgen en landen en dat oninteressante stuk ertussen. Ik zei al weemoedig, dus zie ik een paralel met het leven. Uiteindelijk stort iedereen neer, sommigen in een storm, sommigen omdat de brandstof op is. Ik vind vliegen maar niets, alleen het opstijgen en landen en dan vooral als het - voor mijn gevoel - bijna mis gaat. Ik hou van tussenstops. Ik zie een paralel met mijn leven.

Onderweg; altijd straks iets nieuws en net iets achtergelaten, maar vooral nu spannend. "On the march is the new way to live. (...) You take what you need from where you happen to be, like a lion on the plains, like a hawk in the mountains, who are also creatures of God's making, you do remember. We may have dominated over them, but it don't hurt to pick up a pointer or two. I never was much good for settling down with the same view out the window every morning and the same woman in bed every night. It is only the dead in their graves who should live like that."

(E.L. Doctorow, The March)

Volgende week rond deze tijd

2007-01-06T23:55:00.000+01:00

Volgende week rond deze tijd ben ik bij mijn meisje. Met het tijdsverschil erbij lopen we vast net naar huis of slapen we al als roosjes. Wow... nog maar zondagmaandagdinsdagwoensdagdonderdag en dan vliegen en dan ben ik bij haar. Zeven maanden is lang, heel lang, maar deze laatste dagen lijken nog langer, en dat in de winter, nu de dagen juist heel kort zijn.

You're something like a phenomena

2006-12-30T15:39:00.000+01:00

Een jaartje geleden begon ik met deze blog omdat ik ging reizen. Nu, net voor oud&nieuw, sta ik weer op het punt de halve wereld over te vliegen. De reden is anders; the reason is love. "I've travelled for a lot of silly reasons, but travelling for love is probably the only good one." zei Mikkel in mei 2006. Ik was nog zo naief.

Nog 13 dagen en 12 nachtjes en ik ben weer bij Fiorella. Het meisje dat ik 11 maart 2006 ontmoette in een barretje in Miraflores en die vervolgens mijn stage in Lima onvergetelijk maakte, snel ben ik weer bij haar. De verhalen worden vast niet zo spannend dit keer, maar ik kijk wel minstens net zo veel uit naar mijn reisje als een jaar geleden.

Ik ben zenuwachtig... leuk dat je weer een beetje meereist.

And the reason is you...

2006-12-20T21:11:00.000+01:00

4 juni 2006,
Als ik na een uurtje droomloze slaap mijn ogen open, ligt ze nog steeds met haar hoofd op mijn borst; haar arm om me heen geslagen. Ook zij slaat haar bruine ogen op en maakt één van die duizenden geluidjes waar ik zo van hou.

Zo gaat het al uren: we luisteren muziek, eten Haegen Dazs, drinken een biertje en trekken wat kleren aan of uit tot we in een nieuwe positie - achterstevoren in het bed, ik in haar armen - weer in slaap vallen. Ze zoent me of doet een dansje met haar armen terwijl ze Dashboard Confessional meezingt. We bouwen een bedpit op Alexis. We zijn alles tussen twaalf en onze eigen leeftijd en vallen weer in slaap.

De hele dag is er nog geen serieus woord gevallen. We ontbijten met vis in één van de beste restaurants van Lima en proberen elkaars kleurrijke sausjes. Nokvol lopen we de paar blokken naar de dierentuin, waar ze alle dieren óf lelijk of vindt stinken. Nog een suikerspin - roze voor haar, blauw voor mij - en een cappuccino later liggen we in mijn bed. Jason Mraz speelt zijn leukste liedjes en daarna James Blunt en dan Damien Rice en dan alles tussen de Audio Bullies en The Fall of Troy. Er is nog geen serieus woord gevallen.

Op straat roepen de mannen haar na; ze fluiten en maken sissende geluiden. "Kijk niet naar me" staat op haar shirtjurkje. Meisjes proberen foto's van me te maken in de dierentuin, alsof de gringo ook een dier is. Ze schreeuwt of lacht of scheldt of laat het allemaal maar gebeuren.

En dan - ik lig tussen de kussens met mijn hoofd op de stoel, zij zit tegen me aan - valt het eerste serieuze woord. Eerst in het Spaans wat ik niet versta of begrijp of verwacht, dus daarna in het Engels. "Waarom wordt het moois dat ik pas net heb me zo snel al weer ontnomen?"

Ik zeg dat als we echt voor elkaar gemaakt zijn we elkaar weer snel in de armen houden. Dat ik alles zal doen om haar een deel van mijn leven te houden. Ik leg haar uit dat ze nu al een onuitwisbaar deel van mijn leven is, dat ik nog lang over haar zal vertellen.

Dan vallen we weer in slaap. Ze trilt even als ze wegzinkt. Ik geef haar nog een kusje en laat de vlinders weer los. Ik hou van haar.

Ya fue

2006-06-15T17:22:00.000+02:00

Dat was 'm dan, bijna... nog 2 nachtjes slapen en ik zit in het vliegtuig, terug naar warm Nederland. Na een maand Barcelona en vierenhalve maand Lima zal ik het leven in miljoenensteden wel gaan missen. Ach ja, ya fue.

En verder? Ik zal de verhaaltjes die deze weblog niet bereikten de komende weken persoonlijk aan jullie overdragen, onder genot van een Grolschje, of een glaasje Rosé. Hasta pronto!

Hoe en wat in het Peruaans

2006-05-22T23:52:00.000+02:00

Mijn moeite met het Nederlands begint ongekende hoogte te bereiken. Zelfs als ik mijn teen stoot is het vrolijke "kankerdekanker" vervangen door een luid "mierda", of, als ik er echt zin in heb: "puta madre, que basura". In het kader van voorbereiding op de terugkeer naar mijn patria volgt hier een korte lijst met typisch Peruaanse 'gerga' of slang, die ik er vast nog lang tegenaan zal gooien.

De uitspraak is in normaal Nederlands. Voor Twents: maak iedere laatste klinker vier keer zo lang.

chévere [tsje-bu-ru]: (bijw.) goed, oké, hip, cool. "kom je vanavond kijken naar het optreden van mijn vriendin?" "chévere, claro!"; (b.nw.) stoere, leuke, interessante. "wat een chévere broek heb je aan!"

chela [tjse-la]: (z.nw.; m.) biertje. "Doe mijn een chela, Pilsen, natuurlijk!"

chupar [tsjoe-par]: (ww.) zuipen. "Wat heb je gedaan gisteren?" "Chupar als een gek, ik heb me daar een kater!"; (ww.; vulg.) orale seks. "Ennuhm..."

polilla [po-li-ja]: (z.nw; v.) sletje, player, soms: vrouw in het algemeen. "Wat denk je van dit meisje dat ik gisteren opgepikt heb in Bierhaus?" "Een polilla, zeker weten."

cholasa [tjo-la-sa]: (z.nw.; v.) kankerbende, schijtzooi, teleurstelling. "Hoe was het feestje?" "Verdomme, wat een cholasa! Iedereen was dronken en vervelend." (komt van: "chola", de vrolijk-facistische term voor Peruanen die niet blank genoeg zijn)

pucho [poe-tsjo]: (z.nw.; m.) sigaret (maar alleen als je hem bietst). "Invitame tu pucho, por favor." (vooral gehoord bij jonge vrouwen)

luca [loe-ka]: (z.nw.; v.) sol (de munteenheid van Peru, ongeveer 25 cent). "Hoeveel kost het omkopen van een politieagent?" "10 lucas ofzo, echt niet meer." (Het verkleinwoord "lucita" wordt gebruikt als de bedragen erg groot zijn, bijvoorbeeld voor handdoek betaal je 50 lucitas)

pata [pa-ta]: (z.nw.; m.) maat, vriend, makker. "Op een gegeven moment zaten al mijn patas met hun hoofd in een vrouw."; (z.nw.; m.) snuiter. "Steekt die pata over recht voor de Chama... tja, die remmen niet."

tirar [ti-rar]: (ww.; zeevaart) smijten, gooien. "Als jij nog een keer je snuit opentrekt, dan tira ik je in het water, ook al ben je 4 jaar."; (ww.; vulg.) neuksten. "Een gringo in Peru: chupar chelas en tirar polillas"

pavaso [pa-ba-soo]: (z.nw.; m.) sukkel, idioot. Na een willekeurige, europese opmerking: "Val dood, pavaso!"

en tot slot in dit beknopte overzicht:
gringo [grin-gow]: (z.nw.; m.) Noord-Amerikaan!!! (Gringos en Europeos zijn elkaars absolute tegenpolen. Als een Peruaan door heeft dat je een Europeo bent, dan worden ze in één keer stukken vriendelijker. Hoewel heel Peru droomt van de VS, is Europa het paradijs; vooral Spanje)

Dus, patas, als we binnenkort een keertje chelas chupen voor veel te veel lucitas en een chévere polilla bietst een pucho, dan zou het echt een cholasa zijn als er geen pavaso is die haar tirart. Duidelijk? Chévere.

Vijf weken

2006-05-15T21:21:00.000+02:00

Het Peru avontuur is over. Zo voelt het althans. Nog maar vijf weken en ik moet al weer naar huis. Moet, of moet ik zeggen mag: over vijf weken mag ik alweer naar huis? Wat het ook zijn - moet of mag - over een kleine vijf weken is het over. Nog maar vier zaterdagnachten om te dansen in El Oso, nog maar vier zondagen om niets meer te doen dan lekker ontbijten en koffie drinken in de StarBucks. Nog maar drie weekjes ieder dag door de kunstfaculteit lopen om te kijken of er nieuwe dingen gemaakt zijn. Nog maar een paar keer Ceviche eten, en (*snif*) heel snel niet meer zoveel mooie, gebronsde, vrolijke meisjes om me heen.

Maar ook: snel weer mijn eigen taal (en mijn versie van het Twents) kunnen praten! Nog maar 5 weekjes en al die mensen weer zien die ik toch wel gemist heb. Binnen vijf weken een koud Grolschje achter de kiezen, en patatjes met mayonaise. Nog maar vijf weken een koude douche 's ochtends en misschien nog maar één of twee nachten dat ik me een beetje eenzaam voel. Een weekje of vijf en ik word tijdens het uitgaan weer overvallen met een slechte Hollandse meezinger:) Ja!

Gisterennacht kon ik de slaap niet vatten. Heimwee is me normaal vreemd en afscheid nemen heb ik voldoende oefening in gehad, maar de tweestrijd tussen verlangen naar Nederland en al het moois, alle leuke ervaringen die ik achter ga laten, liet me niet met rust. Ik heb zoveel geleerd, persoonlijk; zoveel meegemaakt, maar ook nog zoveel te doen. Ik mis de mensen nu al, in wiens leven ik zo graag een grotere rol zou willen spelen, maar wil mijn verhalen over hen ook delen met de mensen die ik al zoveel jaren ken.

Godver, ik ben toch geen mietje? Ik heb verdomme nog 5 weken en nu al krijg ik tranen in mijn ogen als ik de liedjes over afscheid van Guus Meeuwis of Marco Borsato hoor. Als ik blijf denken aan de "nog maar ... weken" verlies ik alle tijd die ik nog heb. Vijf weken is voor het gemiddelde gezin in Nederland een lange vakantie. Het is langer dan de tijd die ik in India zat: en hoeveel plezier had ik in die tijd!

Dus ik ga niet meer mopperen. Dit schrijven was mijn kleine beetje therapie. Vanaf nu alleen nog stukjes over al die bijzondere dingen die ik nog mee ga maken. Ik zal niet alles schrijven, zodat ik jullie ook voldoende te vertellen heb als we samen een koffie, biertje, sigaretje of ijsje nuttigen. Ik kijk er naar uit nog veel meer te kunnen vertellen door de laatste vijf weken!

Verenigde Staten van Equador

2006-05-08T18:40:00.000+02:00

In meer dan alleen de officiële munt - de dollar - lijkt Equador op de Verenigde Staten. Oké, mijn kennis over de VS ontstijgt nauwelijks boekenwijsheid en over Equador kan ik na slechts 3 dagen nog minder zeggen, maar wat gaat er boven een eerste indruk en een beetje generaliseren?:)

Wapens, is één van die overeenkomsten. Je kunt in Equador nog geen blok lopen of er staan wel een paar bewakers met Shotguns of andere - mij onbekende - grote, gevaarlijke wapens. Van achter hun donkere zonnebrillen houden ze de opvallend multiculturele bevolking in de gaten. In Equador lopen veel meer smaken mensen dan in Peru. Met de McDonalds, Burger King en KFC doet het straatbeeld denken aan New York. Bijna zonder uitzondering zijn de mensen ook te dik. In Peru verbaasde ik me er over dat de mensen zoveel eten en zo strak in hun vel blijven. Hier - in Equador - is overgewicht volkssport nummer één.

Ook zijn de mensen erg conservatief. Als ik eindelijk een relatief aantrekkelijk meisje vind en haar uitnodig een koffie met me te drinken, wordt ze bruin-rood en zegt ze: "ik wil wel, maar dat mag ik niet." En natuurlijk, in Lima zijn de vragen "wil je een koffie?" en "wil je bij me slapen?" maar een dag van elkaar verwijderd, maar de één volgt lang niet altijd op de ander. Met mijn Italiaans-Peruaanse meisje met de Braziliaanse kont wachtend in Lima, heb ik ook helemaal geen behoefte aan ontrouw met een "mwoah" Equatoriaanse; een koffie had ik alleen wel zin in.

Niet dat we ergens koffie hadden kunnen drinken. Er zijn ook verschillen tussen Equador en de VS. Starbucks, of koffie in het algemeen, is ze vreemd. Bijna een uur moet ik zoeken voor een oplosbakkie, dat ook nog eens lauw is. Bij de dik 40 graden die ze hier serveren, kan ik me dat wel weer voorstellen. En het grootste verschil is de taal. Als in Lima een man je "hey gringo" toeroept, komt daarna in ieder geval iets dat op een Engelse zin lijkt: "nice meet you/ where from/ pretty girls". In Equador volgt een reeks klanken, noch Engels, noch Spaans.

En tot slot: waar de VS een goede indruk achter lieten, denk ik bij Equador: eerst de rest maar eens bekijken. Misschien dat Lima te veel roept, met zijn mooie mensen, vriendelijke verkopers, goede restaurants en prachtige discotheken. Of misschien waren mijn verwachtingen te hoog, de stad verkeerd, de planning niet goed of de reis te lang... In ieder geval heb ik er weer een stempel en een land bij en weet ik nu waarom ik blij ben weer in Lima te zijn!

"esposas" of "let's put the fun back in life"

2006-04-25T16:40:00.000+02:00

Lima is weer vakantie! Alles dat nodig bleek om de gewoon geworden gang van zaken het hoofd te bieden, was een weekendje genieten van lekkere koffie, een zacht nieuw bed en het gezelschap van vrolijke mensen... Ook gaat enige dank uit naar de zon, die weer iets enthousiaster schijnt. Ik wil nog lang niet weg!:)

N.B. Mijn lievelingswoord in het Spaans tot nu toe: 'esposas', dat zowel 'echtgenotes' als 'handboeien' betekent. Ik denk dat de cultuur hier niet beter in één woord samen te vatten is.

Kleine veranderingen

2006-04-20T23:32:00.000+02:00

Na twee maanden gezellig bij een Peruaanse familie gezeten te hebben, ben ik afgelopen week op zoek gegaan naar de vrijheid door in te trekken bij Mikkel. Ik ben dus verhuisd. Mijn nieuwe appartementje heeft 2 slaapkamertjes, 2 badkamertjes (één met een verstopte wc), een woonkamer met pooltafel en een keuken met een koelkast en waterkoeler.

Verder heb ik er nog niets, behalve mijn iPod en kleine boxjes voor de herrie. Ik heb wat kaarsjes gekocht om het om te kunnen toveren in een romantisch hutje, en thee, zodat ik in ieder geval iets anders kan aanbieden dan bier. Er is een winkeltje naast de voordeur en we hebben een knul die de deur opendoet als we thuiskomen (24 uurs service). De buren hebben ieder weekend een feestje en wij vaker!

Verder gebeurt er niet veel. Ik ben gisteren doorgedraaid in het grootste winkelcentrum van Lima, na 2 grote StarBucks koffie. Na een tijdje op de grond gelegen te hebben in de ToppyTop - de Peruaanse H&M - en onrustig heen en weer gerend te hebben, was ik klaar voor een avondje spaanstalig improvisatietheater. Daar begreep ik niet veel van, behalve dat het erg goed was én gratis.

Het weer is niet meer om jaloers op te zijn, uitgaan is geen onderneming meer, ik drink zelfs Brahma met plezier en van mijn lijstje met 'dingen te doen in Lima' is niet veel over. Kortom: het wordt tijd om het leven eens om te gooien, voordat ik straks niet meer in Nederland kan integreren.

Mijn nieuwe adres:
Calle Valencia 265, dep. 402,
Pueblo Libre (Lima),
Peru

En mijn Peruaanse mobiel (+51192828887) ontvangt maar heel soms Nederlandse smsjes, beter kun je voor nieuws terecht op mijn NL-nummer.

Drooglegging

2006-04-07T21:07:00.000+02:00

[kleine aanpassing in verband met grote stommiteit!]

Nog 2 dagen en Peru kiest een nieuwe president. Dat zit hier diep: democratie is in Peru nog echt iets waar mensen hun best voor doen. Ze moeten wel, want niet opdagen wordt bestraft met een boete ter waarde van een half maandsalaris. De laatste drie, vier weken werd er dan ook over niets anders gepraat dan over wie wel - én vooral niet - de nieuwe president moet worden. Met meer dan 20 kandidaten voor het presidentschap en iets van 500 voor het congres valt er dan genoeg te praten.

Niet dat ik, als buitenstaander, echt veel verschil zie tussen de kandidaten. Goed, er zijn de serieuze kanshebbers als Humala ("dood aan de homo's"), Lourdes ("dood aan de armen") en Alan ("huh... politiek?") waar ik best wat over kan zeggen. Uitleggen waarom ze kans maken, alleen, is stukken lastiger.

Humala, koploper in de polls, wordt gesteund door mijn grote vriend Hugo Chavez ("dood aan de VS") en zijn maatjes Evo Morales ("dood aan de anti-narcotica lobby") en Fidel Castro (bijna zelf dood). Hij wil, kort samengevat, dat alles dat niet bruin, hetero, arm en Indiaan is, dood gemaakt wordt. Ik wilde - politiek bewust als ik ben - mijn poster van hem laten voorzien van de tekst "muerte a los maricones" todat iemand me vertelde dat ik, als gringo, ook tot de groep mensen behoor die meneer liever dood ziet.

Lourdes - de voorkeur van het Westen - ging lange tijd aan kop. Ze is genetisch een vrouw, single, en gaat vooral de rijke mensen in Peru erg rijk maken. Klein probleempje is, dat er misschien een paar duizend echt rijke mensen zijn in Peru en zij niet iedereen om kunnen kopen. Voor de tweede ronde is Lourdes de hoop van iedereen die in de eerste ronde niet op Humala stemt.

Alan, tot slot, heeft ervaring met de politiek in Peru. In de jaren 80 bracht hij als president het land in de zwaarste economische crisis uit de geschiedenis van Latijns-Amerika. Er waren dagen met meer dan 4000% inflatie. Het rare is, dat hij veel vertrouwen geniet bij de bevolking. Misschien hopen ze dat hij inmiddels genoeg geroofd heeft en dus de minst corrupte president zal zijn.

Genoeg om over te praten, zou je zeggen. En dat gebeurde ook. Tijdens het uitgaan, tijdens de lunch, 's ochtends in de bus, altijd ging het over politiek ("you europeans only talk about the price of your jeans"). Tot gisteren. Het land wordt namelijk drooggelegd, vanaf vandaag, en je kunt Peruanen opzadelen met een klote president, maar als je ze hun alcohol afneemt, dan slaan de stoppen door.

Dus is iedereen nu bezig met vragen als "wat gaan we in vredesnaam doen dit weekend?" en "heb jij drank ingeslagen?" Je kon de golf van opluchting over de universiteit voelen gaan toen duidelijk werd dat de (toch al illegale) barretjes waar de studenten zich op vrijdag verzamelen waarschijnlijk wel gewoon bier uitgeven. Ook heeft iedereen zich gisteren goed ingedronken, opdat er in ieder geval vandaag een kater te genieten valt.

Ik begrijp het wel. Met nog 2 dagen te gaan, geen mogelijkheid op een echt goede president en de verplichting één van hen te kiezen is het voor het nageslacht wel fijn als je kunt zeggen, dat je dronken ging stemmen. Arme Peruanen...

Vierentwintig en een week

2006-03-26T23:03:00.000+02:00

Dit kalenderjaar begon ik met zon en dit levensjaar zo mogelijk met nog meer! Natuurlijk, ik wil jullie jaloers maken:) Maar, eerst: ouders, zusjes, familie, vrienden en iedereen die aan me gedacht heeft op mijn verjaardag met een berichtje, een mailtje, een survivolpakket of een kaartje... heel erg bedankt! Ik ben blij dat ik dan wel vijftienduizend kilometer van jullie vandaan ben, maar toch nog steeds een beetje bij jullie.

Mijn verjaardag was geweldig. Ik heb hem gevierd in Ventanilla, waar ik in mijn vrije tijd een klein schooltje help reorganiseren. Heel de avond gedanst op Reggeaton, Perreo en zelfs Salsa! Mijn klassen beginnen hun vruchten af te werpen en ik durf met redelijke zekerheid te zeggen dat ik mijn heupen nu beter kan bewegen dan 99% van jullie:) Des te meer reden om als ik terug ben, snel weer uit te gaan!

De dag erna ben ik biertjes gaan drinken in één van de kleine barretjes tegenover de universiteit, waar iedere dag studenten verzamelen om elkaar te ontmoeten, te kletsen en vooral veel chelas te chupen. Door het ontmoeten van een aantal Peruaanse studentes begin ik het leven op de universiteit steeds beter te ontdekken. Het idee is een beetje dat je tussen de theaterlessen en make-up klassen door in het gras ligt, tussen de eekhoorntjes, om koffie te drinken en te genieten van de zon.

Verder, tja... ik ben al 3 weken geen avond thuis geweest, doe flink wat Latin Americanising (te laat komen, iedere mooie vrouw aanspreken, veel bier drinken tijdens de lunch) en ben zelfs zo geacclimatiserd dat ik het - nu het herfst is - koud krijg aan het eind van de dag. De tijd blijft vliegen, dus ookal mis ik jullie soms, ik zie jullie zo weer! Hou me op de hoogte met de dagelijkse gang van zaken mailtjes, vind ik leuk:)

Kathia Alicia Carrillo Garrido

2006-03-26T22:49:00.000+02:00

Na alle problemen die ze had met het overtuigen van haar conservatieve ouders dat ik niet alleen een op seks beluste gringo was, lijkt het me wel zo netjes om ook jullie voor te stellen aan het meisje dat het uitgaan voor me iets makkelijker gemaakt heeft. Kathia, Peruaanse met 22 jaartjes leven achter de rug, waarvan een deel in Barcelona en een deel in de States. Studente antropologie, een koffie en sigaretten fetish en bijpassende oorbellen voor ieder setje kleren. Twee piercings, een tattoo, speelt viool en doet buikdansen. Ze is een schatje... iedereen tevreden?

Carnaval Festival

2006-03-13T23:59:00.000+01:00

Het karretje van mijn leven is volgens mij ontspoord. Het is, mijn leven voelt nu als een attractie in de efteling - Carnaval Festival. Ik zit in een karretje, alleen, en er is niets dat ik kan doen: het karretje hobbelt door. Iedere keer zijn er nieuwe dingen te zien; te doen: soms eng, soms leuk, meestal interessant. Maar het karretje hobbelt door en daar zie ik alweer iets nieuws. Pas als ik uitstap (17 juni) kan ik rustig terugkijken en zeggen dat het leuk was. Als de rij niet te lang is, ga ik nog een keer.

Maar nu is het karretje dus ontspoord. De band is niet gestopt toen een minder valide instapte en nu zit de rolstoel klem, ik weet het ook niet.

Waarom? Ik maak teveel mee; het gaat te snel; het hoeft niet meer goed af te lopen, maar waarschijnlijk wordt de attractie die mijn leven nu is alleen maar leuker. Als ik over 60 jaar mijn film bekijk, laat het dan vooral over nu gaan. Ik zou er een oscar voor kunnen winnen. Voor iemand met 10 zekere uren per dag, heb ik wel erg weinig controle over wat er gebeurt; er is te weinig zeker in de vierentwintig min tien min vijf uur slaap die ik verder te vullen heb. Maak daar vier uur slaap van.

Meestal gaat het mis (lees: goed) met het schudden van een nieuwe hand. De attractie is interactief. Mijn rechterhand is inmiddels gemeengoed, dus ik zal me beperken tot de recentelijke hoogtepunten en de relatief normale avondjes pokeren met de lokale maffia, de watergevechten in huis met broertjes van prinsesjes, de internationale studentenfeestjes met de lokale soapscene en de "kom alsjeblieft snel terug" slechts in deze opsomming noemen.

Wat mijn karretje echt deed ontsporen, was het bezoek aan La Ventanilla, een 'pueblo joven' bij Lima. Daar heb ik gezien wat Perreo echt is, en hoe je armoede vertaalt naar het Spaans, en mijn definitie van gastvrij aangescherpt. Stel families voor die nog geen dak hebben om de sterren buiten te houden, maar je wel een slaapplek geven in het grootste bed en je omarmen, omdat je glimlacht als je niet je heupen kunt bewegen zoals hun dochters met wie je danst (google Perreo dan!).

En omdat ik dan toch de weg kwijt ben, eindig ik in de Tivoli van Lima na een halve fles Chivas Regal 12 jaar op een verjaardag waar de gastheer vooral probeert duidelijk te maken dat zijn gasten niet saaier zijn dan mijn vrienden en ik. Natuurlijk niet: anders zou ik je zoontje niet leren poolen! In die Tivoli (El Oso) wil iedereen je vriend zijn. "Hallo Valeria! Ow sorry, ja ik stel me voor aan je bloedmooie vriendinnetjes." En nee, ik ben dronken, ik heb geen cocaine nodig...

[censuur]

En omdat mijn dag dan toch bijna voorbij is, bel ik Mikkel die naar modern ballet gaat met één van de theaterhelden van Lima. Hier realiseer ik me dat mijn karretje echt niet meer op de rails is. Drie meisjes van krap 16 spelen keiharde hardcore terwijl vijf lesbiennes een enorme vagina bestrijden. Lima Liberaal. Godzijdank een afzakkertje in de "Casa de las Nalgas" waar Denise weer net zo schattig en overduidelijk verliefd is als altijd. Als ik niet voor het eerst in achttien dagen meer dan zes uur zou willen slapen, dan had ik haar toen nog ontvoerd om een stukje mee te rijden in mijn karretje. Misschien krijgt zij me weer op de rails.

De Amazone en omstreken

2006-03-05T22:27:00.000+01:00

Echt veel heb ik niet te vertellen over de 9 dagen die ik de afgelopen week in de Jungle van Peru doorgebracht heb: de foto's zeggen meer dan genoeg! Eigenlijk zou ik alleen 3 dagen in Iquitos zitten, maar wegens het ontmoeten van leuke mensen kwamen hier nog 3 nachten in een boot op de Amazone en 3 daagjes Tarapoto en omgeving bij.

We hebben geraft, gezwommen in de grootste rivier op aarde, Carnaval gevierd vlakbij Brazilië, liedjes gezongen, een beetje gedanst in discotheken, onszelf vergiftigd met eten in een aftandse dierentuin, met zweet in de handen door het cocainehart van Peru gereden, kleine kinderen bang gemaakt en vooral erg veel gewacht. Kortom: een leuke week!

Multicultureel

2006-02-19T23:54:00.000+01:00

Integratie, is dat nog een issue? Ik heb echt bij god geen idee wat er in de wereld allemaal gebeurt, op de zeer gewaardeerde Berlusconi-update van Erwin na. Met mijn integratie in Peru gaat het allemaal goed, en ik word zelf een beetje multicultureel. Zo dronk ik gisteren in de StarBucks een Italiaanse koffie met een Japanse onder de Peruaanse zon... hoera!

jasper op reis, OST

2006-02-17T00:43:00.000+01:00

Death Cab For Cutie - Soul Meets Body (3:48)
Shakira - La Tortura (3:32)
Opgezwolle - Passievrucht/Bosmuis (6:16)
Jason Mraz - Plane (5:13)
Damien Rice - Amie (4:36)
Daddy Yankee - Gasolina (3:14)
The Verve - The Drugs Don't Work (5:05)
Black Eyed Peas - My Humps (5:27)
3 Doors Down - Here Without You (3:58)
Boney M - Daddy Cool (3:29)
Destiny's Child - Survivor (3:48)
The Stranglers - Golden Brown (3:23)

Voor het 'op reis' gevoel. En ook wat foto's voor de beelden:

Rokjesdag

2006-02-13T21:58:00.000+01:00

¡Que calor! Ik ben niet de enige die het hier in Lima af en toe toch wel warm heeft. Was 'estoy cansado' toch de uitroep in Barcelona, hier hoor je bijna niets anders dan '¡que calor!'. Sommigen hebben daar een goede oplossing voor gevonden; een oplossing die mijn nu een dikke vinger laat maken naar alle columnisten van Nederland: ik ben dit jaar de eerste die schrijft over rokjesdag!:)

Laat ik er meer maar niet over zeggen. Lima lijkt zonder dat soms al genoeg op één grote vleesmarkt. Mikkel, een Noor waarmee ik vrijdag uitging, sprak al de zeer treffende woorden 'if it looks too good to be true, it probably is... and this definitely too good to be true´. De avond was sowieso, voor een eerste avond uit in een ver, warm en onbekend land aan de andere kant van de wereldbol en aan de andere kant van de evenaar, te goed om waar te zijn. Het was het random type avond dat ik in Barcelona ben gaan waarderen: met nagenoeg onbekenden in taxi’s van discotheek naar discotheek gaan om de 7 uur die de nacht duurde te snel voorbij te laten gaan.

Met twee dagen strand erbij – en het strand kan hier zo een reisbrochure in – waar we biertjes dronken en veel verse vis aten, was het weekend bijna te goed voor woorden. Daarbij komt mijn werk (werk in de latijnsamerikaanse betekenis van het woord), dat echt precies is wat ik wil doen met mijn opleiding en de stapels interessante mensen die ik hier ontmoet… ik moet jou, als lezer, wel jaloers maken;)

Toch, nou ja, oké… ik zit hier goed, maar ik zou het wel leuk vinden dat meer dan in woorden met veel van jullie te delen. Misschien is het dat ik de gebruikelijke buitenland buikloop opgelopen heb dit weekend, maar als ik zo ‘s middags in het verder verlaten kantoor zit (ze verklaren me voor gek dat ik meer wil werken, maar met 2 uur per dag kom ik echt niet aan mijn opdracht toe) dan zou ik graag even in het Nederlands met iemand willen praten tegen wie ik niets hoef te zeggen om het toch leuk te maken. Houden jullie mij een beetje op de hoogte, zodat ik als ik straks terugkom ik nog gewoon op jullie bank (of fatboy;) ) kan gaan zitten zonder me in te hoeven spannen het leuk te maken? In ruil daarvoor laat ik dan mijn nieuwe reggeaton dance moves zien, hebben we allebei plezier!

35 graden, alles oké

2006-02-08T19:47:00.000+01:00

Een ander land, andere mensen en - vooral - andere gebruiken, maar als ik gezegd heb dat de mensen in Barcelona weten hoe ze moeten leven (en ja, dat heb ik) dan weten de mensen in Lima hoe ze moeten genieten van het leven!

Ik zit hier nu vier dagen en het gaat al te ver alle hoogtepunten te beschrijven. Lima is in niets wat ik verwacht had. In ruimte lijkt de stad op Berlijn, de gebouwen en de enorme, centrale golfclub doen denken aan Manhattan en de meisjes op straat hadden in Utrecht kunnen wonen. Doe daarbij 35 graden, zon en een licht briesje uit zee en het is inderdaad net het paradijs.

En wat doe ik in dat paradijsje? Zondag - bijvoorbeeld - voetballen, barbequen en biertjes drinken bij het buitenhuisje van de vader van Miguel - mijn baas. Alle drie de activiteiten waren een verhaal apart, maar de grote cultuurschok was het biertjes drinken. Inca-tradities en ongezond verstand doen Scandinavië verbleken als het gaat om drinktempo. Tussen onze Ronaldinho-imitaties door werken we met z'n vieren achttien 0,66 liter flesjes weg. Gelukkig was er genoeg mierzoete Inka Kola om de alcohol en jetlag te verdrijven...

Verder ga ik de komende weken mijn tijd doden door 's ochtends twee uur opgesloten te zitten met de aantrekkelijke elite op een taalschool. Vervolgens naar de universiteit, waar ik in een ontspannen kantoortje in de bijna-buitenlucht probeer aan mijn opdracht te werken, tussen de gesprekjes en grapjes van de vele collega's en bezoekers door. Dan beter niet lunchen met Miguel, die zich voorgenomen heeft in ieder restaurant in een kilometers-lange straat te gaan eten, maar gewoon gratis op de universiteit met mijn collega's.

Tot slot, mijn opdracht. Misschien interesseert het je niets, maar ik vind 'm zo leuk dat ik erover wil praten, en, geef toe: het is míjn weblog! Simpel gezegd ga ik manieren ontwikkelen om via rondleidingen door het ecologisch huis van El Grupo (waar ik werk) het bewustzijn van Peruanen te vergroten om verstanding met de natuur om te gaan. Behalve onderwijskunde komt daar een beetje PR en veel praten met leuke mensen bij kijken, en praten met leuke mensen... dat is toch wel een reden om hier te zijn!

(for the English and illiterate: the computer I'm working on is really old and doesn't do English or pictures... lo siento;) )

Desastroso miércoles

2006-01-27T13:47:00.000+01:00

Het Barcelona avontuur is bijna voorbij. Nog één avond een feestje en daarna stappen en ik kan vanuit het vliegtuig kijken naar de lichtjes van deze stad, waar ik zo'n leuke maand gehad heb. Eigenlijk, ja, is het zonde dat ik nu thuis zit en niet in een loungebar een mojito drink op een nieuwe avond clubben in de stad met tientallen mij nog onbekende clubs, maar laat me uitleggen waarom...

Op woensdag is genoeg te doen in de stad. Om 8 uur begon het met een drankje in een Irish Pub, waar ik de mensen ontmoette die ik zeker beter zou gaan leren kennen als ik een maand langer had - net als het Nederlandse meisje dat mijn naam onthouden had in de StarBucks, maar daarover persoonlijk meer. Met die mensen, en hen die ik al kende, vervolgens naar Princesa 23, waar op de ontspannen loungebanken en met een caipirinha in de hand het zo half 3 was. De 'verloren' zesenhalf uur vooral te danken aan onze oosterburen, en dan vooral aan de blonde.

Alleen, toen begon het pas echt. "This has been a really random night" zegt Sarah me om 7 uur in de groene metro op weg naar 'de tunnel', een minstens 200 meter lange verbindingsgang ondergronds die 360 graden kan draaien als je echt wilt. Om dat te ontwijken breng ik haar thuis. We zijn dan net terug uit een hip hotel waar we god weet hoe op de kamer van een moeder en zoon beland zijn, verder van het centrum dan waar Sarah (371 dagen in Barcelona) ooit geweest is. "Let's just hope she was totally hammered!"

Sarah heb ik opgepikt in misschien wel de chiqueste bar waar ik ooit geweest ben, meer een cocaine-societeit dan het upperclass-bordeel dat het in de ogen van de meisjes die mee waren leek. Ze werkt op de school en heeft zelf ook geen idee hoe ze in de bar terecht gekomen is, maar nu kunnen we wel de gemiste 'date' van zaterdag inhalen. Tussen 3 en 5 babbelen we met de aanwezige locals en helpt Paul (ook een Brit) me met het vertalen van Schotse en Londense slang. De place is "seedy", maar juist daarom deed het me denken aan (Erwin: je interactie) het Iraanse feestje in Bangelore.

Maar goed, vanmorgen mijn exittest, als in: om 3 uur in de middag. Sarah glimlacht naar me als ik naar het terras hobbel om te vragen waar de rest de nacht doorgebracht heeft. "Los miércoles en Barcelona son caóticos y a veces inolvidables," vertelt Marga, mijn lerares. "Like them random nights though," voegt Sarah met een knipoog aan mij toe. Ik kan alleen denken: en dit was dus mijn laatste... en er is nog zoveel willekeurigs te doen:(

"I think she's just drunk"

2006-01-21T06:11:00.000+01:00

Kan ik nu typen? Ja, het gaat... oké, komt ie:

Hallo! Wow, ik ben verliefd op Barcelona! Het lijkt wel of ik de afgelopen jaren makkelijker verliefd word op steden dan op meisjes... hmmm... apart;) Goed, maar ik ben hier dus gelukkig, echt gelukkig. Ik zou best kunnen wennen aan de ochtenden met zon in januari, de koffie in de Starbucks, de mensen in de winkels die niet echt vriendelijk zijn en de feestjes die hier bijna iedere avond gegeven worden.

Ja, ik zou kunnen wennen aan babbelen met mensen van over heel de wereld, ik zou kunnen wennen aan de achterdeurtjes bij te hippe clubs die opengaan omdat je met een knap Zweeds meisje op pad bent (vanavond, drankje: 11 euro). Ik zou kunnen wennen aan al die mensen die altijd om je heen zijn, kunnen wennen aan kamertjes zonder zon... weet je, ik ben er denk ik al aan gewend!

Nog maar een weekje en ik ben hier al weer weg:( Net nu mijn telefoon vol begint te zitten met telefoonnummers van mensen die nog wel eens met me willen stappen, en - belangrijker? - waarmee ik graag een nieuwe club ontdek! Net begin ik mijn eerste woordjes Noors te beheersen, en dan moet ik al weer weg? Ik zou best kunnen wennen aan hier leven, misschien dat ik dat later maar eens moet proberen...

Mercedes wie?

2006-01-16T23:20:00.000+01:00

Wat een schattig toeristisch weekend heb ik achter de rug! Park Guell, Sagrada Familia, zesendertig keer de Ramblas op en neer, een club in een oud kasteel, en als toetje een biertje in het hartje van Gracia...

Rest mij de vraag hoe er een Mercedes (Spaans nummer) in mijn telefoon komt? Het klinkt niet echt hoopvol, maar als iemand interesse heeft, laat maar weten!

(En paps, gefeliciteerd! Ik probeer wat kadootjes op de foto te zetten:D)

Ggghhhappy miércoles

2006-01-12T13:18:00.000+01:00

Mañana, mañana... ja, ik ben al lekker geïntegreerd. Ik geloof dat ik al een week lang morgen ga shoppen; sinds ik hier ben morgen eens een museum ga bezoeken; morgen tapas ga eten... alles morgen. Ja, ja, mañana...

Habla con ella

2006-01-10T11:59:00.000+01:00

Dit is mijn grote mea culpa aan alle leraren Engels, Duits, Latijn, Grieks en Spaans, die ik teleurgesteld heb door niet de taal te leren. Dit is mijn bewijs dat ik het wél kan; ik kan een taal leren, mijn best doen! Iedere dag besteed ik minstens 2 uur aan mijn huiswerk, zit ik 4 uur actief in de klas. Als ik praat tijdens de les, dan doe ik dat in het Spaans en over de onderwerpen die we behandelen. Ik kan het, ik kan enthousiast zijn!

Maar dan, is het niet leuker huiswerk te maken op een bankje aan de Passeig de Gracia, in een koffiehuis bij de Ramblas? Is het niet leuker de uitspraak te oefenen met guapas en camareras in La Polema, met techno beats op de achtergrond?

Habla con ella, porque es mejor para apriendar español; porque ella tiene pelo castaño y liso; porque ella tiene los ojos osculos y muy grandes. Het is zoveel leuker een taal te leren als je er direct iets mee kunt!;)

Nieuwjaarsdag in Barcelona

2006-01-02T13:53:00.000+01:00

Vanuit mijn kamertje voor de komende maand kan ik stiekem inbreken op een draadloos netwerk, dus... mijn eerste post van echt op reis!

Oké, iedereen een feliz año neuvo!:) En, dat nieuwjaarsdag in Barcelona helemaal niet gek is. Een beetje brak van oud&nieuw en de vlucht heb ik gisteren niet veel meer gedaan dan "hola" gezegd tegen Marta en Steven, mijn vervang Simone en Erwin. Een Amerikaanse kok met grote tattoo die voor zijn plezier uitgestorven stammen bestudeert en een Braziliaanse schone die al veel te goed is in Spaans, maar wel gezellig!

Vandaag schijnt de zon als een idioot, het is heel druk in de stad en als ik rustig rondkijk in de StarBucks voelt het als het paradijs!

Als ik echt iets te zeggen heb, dan staat dat hier:)

En nog een foto van oud&nieuw met Erwin en ik (toestand spreekt voor zich).

De Grote Opruiming

2005-12-17T15:16:00.000+01:00

De uitdaging is alle spulletjes die ik de afgelopen ruim 5 jaar verzameld heb, terugbrengen tot een schappelijke 15 kilo. Alles dat niet in mijn tas past, blijft in Nederland bij paps en mams en omdat die ook gaan verhuizen, zou het niet gek zijn als er heel weinig daar op zolder belandt...

Help me opruimen!

Enkele topstukken uit mijn collectie, die je anderhalf jaar in bruikleen mag hebben: een bloemenslinger voor Hawaii-themafeesten, 200 boeken in goede conditie, een uitgebreide verzameling punk-CDs, de Bikini Bandits DVD, alle AllerHandes van de afgelopen 2 jaar, genoeg Sinterklaas inpakpapier tot ver in de 22e eeuw, muntjes voor soms verdwenen discotheken, allerlei gel/wax/cream die niet tegen Toni&Guy op kan, etc. etc...

Wil je iets voor me bewaren, laat het even weten!

Veilig vanuit Enschede

2005-12-12T16:37:00.000+01:00

Het zonnetje gaat al onder en het is koud; het is maandag en ik werk; iedereen praat Nederlands en er gebeurt niets... kortom: ik ben nog veilig in Enschede!
Dit is mijn allereerste post in mijn allereerste weblog en eigenlijk schrijf ik dit alleen zodat ik mijn weblog een beetje kan opleuken. Niemand zit te wachten op een lelijke site over mijn reizen de komende tijd toch? Dus, inderdaad, ik zit nog veilig in Enschede en heb nog niets te vertellen, maar binnenkort komt hier alles over mijn bezoekjes aan Barcelona, Lima, Cuzco en... en... wie weet:)

Kijk: ik op de foto zonder bruine snuit!